Ανακοίνωση της ΚΟΕ για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών

«Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς»

Το προεκλογικό σύνθημα της Αριστερής Ενότητας αποτελεί την μετεκλογική απαίτηση για το φοιτητικό κίνημα. Η άνοδος της Αριστερής Ενότητας και η συνολική μετατόπιση προς τα αριστερά, αποδεικνύει ότι το μέλλον μπορεί να είναι καλύτερο από το παρόν. Η διατήρηση όμως των ψηλών ποσοστών της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, δείχνει ότι αυτές οι καλύτερες μέρες θα είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς, κερδισμάτων και ανατροπών στη φοιτητική καθημερινότητα, ορατών αλλαγών στην αριστερή πολιτική και τον αριστερό συνδικαλισμό, εκατοντάδων μικρών μαχών, δεκάδων αγώνων και αρκετών ακόμη μεγάλων πολιτικών και κοινωνικών συγκρούσεων.

Οι φοιτητικές εκλογές δεν αποτυπώνουν εύκολα και απλοϊκά την πραγματικότητα. Συνυπάρχει η βαθιά δυσαρέσκεια και η απονομιμοποίηση των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που πλέον δεν συναντά ούτε συναίνεση, ούτε ανοχή, με την ανθεκτικότητα των δυνάμεων του δικομματισμού, αλλά και με την αδυναμία τομής από τα αριστερά. Τομής πολιτικής και ιδεολογικής που θα μπορούσε να φέρει την πραγματική άνοιξη στη νεολαία.

Η φετινή χρονιά ήταν χρονιά αθόρυβων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων στο δρόμο του νεοφιλελευθερισμού, αλλά και χρονιά μεγάλων κοινωνικών και εργασιακών μετώπων. Η ολομέτωπη, προκλητική και συνολική επιχείρηση της κυβέρνησης της ΝΔ να πετσοκόψει δικαιώματα και κατακτήσεις καθόρισε τα πολιτικά διλήμματα. Η απουσία ενωτικής, ανεξάρτητης, αγωνιστικής, μαζικής παρέμβασης της αριστεράς καθόρισε την αδυναμία καθαρής απάντησης στα διλήμματα αυτά. Αυτά ερμηνεύουν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών.

Η ΔΑΠ σημείωσε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά μικρή πτώση στα ΑΕΙ, αλλά δεν αιμορραγεί. Δεν πληρώνει την υπεράσπιση της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης. Δεν χρεώνεται το ρόλο του φερέφωνου της κυβερνητικής πολιτικής. Δεν αμφισβητείται η πρώτη θέση της. Στο δύσκολο για την αριστερά χώρο των ΤΕΙ, με τα όργια κρατικού – κίτρινου συνδικαλισμού, παρουσιάζει άνοδο. Δείχνει ότι η αριστερή στροφή αν δεν φέρει αλλαγή των πραγματικών συσχετισμών μέσα στους κοινωνικούς χώρους, δεν θα έχει ορατά αποτελέσματα στον εκλογικό συσχετισμό δύναμης. Κυρίως δεν θα έχει αποτελέσματα στη συγκρότηση ενός αντικυβερνητικού φοιτητικού κινήματος, με αντικαπιταλιστικό και αντιιμπεριαλιστικό πρόσημο.

Η ΠΑΣΠ παρουσιάζει σταθεροποίηση στα ΑΕΙ, πτώση στα ΤΕΙ. Δεν καρπώνεται την κυβερνητική φθορά και δεν ξεπερνά τη χρόνια κρίση της ως στυλοβάτης πολιτικών που έβλαψαν τη δημόσια εκπαίδευση, την ίδια στιγμή που ψάχνει τον διαχωρισμό από τη ΔΑΠ. Ο διαγκωνισμός ανάμεσα σε τμήματα του ΠΑΣΟΚ και η εναγώνια προσπάθεια ανασυγκρότησης έδωσαν στην ΠΑΣΠ ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα, που όμως δεν καλύπτει την γενική πτωτική πορεία, ούτε αντιστρέφει την αναξιοπιστία της.

Η ΠΚΣ με άνοδο 1,1% στα ΑΕΙ καλύπτει την περσινή της πτώση, καλύπτει τα όποια προβλήματα παρουσιάζει η γραμμή του ΚΚΕ, ανακουφίζει την ηγεσία της ΚΝΕ και του ΚΚΕ που δήλωσε ότι όχι μόνο άντεξαν, αλλά και ανέβηκαν, εξαπολύοντας τις γνωστές επιθέσεις κατά του βασικού της αντιπάλου, του «ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ». Το αποτέλεσμα είναι μια επιτυχία για την ΚΝΕ, που μετά τις λάθος επιλογές στο φοιτητικό κίνημα, ήρθε αντιμέτωπη με την αδιέξοδη πολιτική του ΚΚΕ απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ και την υπαρκτή πίεση για μια άλλη πορεία στην αριστερά, για μια νικηφόρα πορεία για αγώνες και κινήματα.

Η ΕΑΑΚ παρουσιάζει τη μεγαλύτερη πτώση (κατά μισή ποσοστιαία μονάδα – αν συνυπολογίσουμε και την Γένοβα που φέτος καταγράφηκε στην ΕΑΑΚ). Χάνει ένα μέρος από την άνοδο των δύο προηγούμενων χρόνων, πιέζεται ισχυρά από την ΠΚΣ και την Αριστερή Ενότητα, παραμένει όμως ένας σημαντικός πόλος αγωνιστικής κατεύθυνσης και αναφοράς. Τα υπαρκτά αδιέξοδα από την έλλειψη μιας ενωτικής κεντρικής πολιτικής αναφοράς, δημιουργούν πιέσεις που δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Αυτές οι πιέσεις δεν είναι βασικά εκλογικές, αλλά πολιτικές. Δύσκολα αυτός ο χώρος μπορεί να δικαιολογήσει την αναπαραγωγή των σεχταριστικών και ηττοπαθών στερεότυπων του ΚΚΕ.

Η Αριστερή Ενότητα αυξάνει τις δυνάμεις της κατά 1700 ψήφους και 1,6%. Αυξάνει κατά 43% τις δυνάμεις της από πέρυσι. Και το 2007 είχε αυξήσει κατά 25% τις δυνάμεις της σε σχέση με τα αποτελέσματα του 2006 των δυνάμεων που τη δημιούργησαν. Πρόκειται για την πιο εντυπωσιακή άνοδο φοιτητικής παράταξης, που δεν οφείλεται μόνο στο ρεύμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην πραγματική απαίτηση χιλιάδων φοιτητών για μια ενωτική, αγωνιστική, μαχητική και αποτελεσματική αριστερά.

Όσοι περίμεναν να δουν την Αριστερή Ενότητα να εκτινάσσεται στα δημοσκοπικά ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, είτε είναι κακόβουλοι, είτε αφελείς. Είναι αφέλεια η αναμονή ανόδου λόγω κεντρικής πολιτικής σκηνής. Παράγει και μια δεξιά αντίληψη ότι δεν χρειάζονται πολλά πολλά, επικοινωνιακά μπορούμε να κερδίσουμε… Και είναι εκ του πονηρού η καλλιέργεια προσδοκιών του 15 και 20% για την Αριστερή Ενότητα, μέσα στις φοιτητικές εκλογές, με τους γνωστούς συσχετισμούς, με τον τρόπο που υπάρχει ο φοιτητικός συνδικαλισμός, με τα συγκεκριμένα οργανωτικά όρια. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι οι μετατοπίσεις ήταν και είναι οριακές, ακόμη και μετά από μεγάλα κινήματα, πόσο μάλλον μετά από …«κινήματα γκάλοπ». Προς τι λοιπόν οι διατυπώσεις για «αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ»; Πόσο ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα όταν η Αριστερή Ενότητα και μέσα στο κίνημα αλλά και μετά από αυτό έχει μακράν τη μεγαλύτερη άνοδο;

Όσο δεν ανασυγκροτείται δραστικά το φοιτητικό κίνημα, τόσο θα κυριαρχεί η καθυστέρηση, η απολιτική, η κοινωνική και όχι πολιτική καταγραφή. Τόσο θα ταυτίζεται ο φοιτητικός συνδικαλισμός με πάρτι, εκδρομές, σημειώσεις, διευκολύνσεις, εξεταστικές ασυλίες, παροχή πάρκινγκ, υποσχέσεις εύκολων πτυχίων… Τόσο θα αποσυνδέεται η πολιτική στάση και η εκλογική συμπεριφορά από την αναγνώριση ενόχων και αιτιών για το ξεπούλημα της εκπαίδευσης, για την εργασιακή ανασφάλεια, για τις ανθρώπινες και κοινωνικές χωματερές της γενιάς των 400 και 600 ευρώ.

Στις συνθήκες αυτές γίνεται αναγκαία η προεκλογική πρόταση της Αριστερής Ενότητας για ένα και μόνο αριστερό ψηφοδέλτιο. Αυτό θα αποτελούσε πολιτικό σεισμό στις σχολές αλλά και στην κοινωνία συνολικά και θα μπορούσε να ρίξει γρήγορα τη ΔΑΠ από την πρώτη θέση. Θα βοηθούσε όμως κυρίως στην ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, στην επανίδρυση διαδικασιών φοιτητικού συνδικαλισμού από τα αριστερά, στην πυροδότηση μαχών και αγώνων που να παράγουν αποτελέσματα, αλλά και να δείχνουν έναν άλλο δρόμο πολιτικά και ιδεολογικά.

Η προεκλογική πρόταση της Αριστερής Ενότητας οφείλει να πάρει μετεκλογικά χαρακτηριστικά. Αν για κάποιες δυνάμεις της αριστεράς, στο όνομα των μεγάλων διαφορών και του προεκλογικού χρόνου, ήταν αδιανόητη η κοινή εκλογική μάχη, ας ανοίξουν οι δίαυλοι επικοινωνίας για τους αγώνες που πρέπει σήμερα να δοθούν: Για την απόσυρση του νόμου πλαίσιο, για την κατάργηση κάθε προσπάθειας επιβολής εσωτερικού κανονισμού. Για τη συνολική και εφ’ όλης της ύλης αντιπαράθεση στον νεοφιλελευθερισμό. Για την αναζήτηση δρόμων ανατροπής των συνολικών συσχετισμών στην παιδεία και στην κοινωνία.

Η μετεκλογική συζήτηση οφείλει να καταλήξει σε συγκεκριμένες πρωτοβουλίες απέναντι στις κυβερνητικές πολιτικές. Ειδικά όταν αυτές οι πολιτικές αφορούν τον πυρήνα ύπαρξης της αριστεράς, καθώς ποινικοποιούν τους αγώνες, χτυπάνε αγωνιστικές και κινηματικές συμπεριφορές, τιμωρούν τους φοιτητές.

Δύο είναι τα κρίσιμα στοιχήματα την επόμενη περίοδο: Να προετοιμαστούν αγώνες και συγκρούσεις τέτοιες που να αποτρέψουν την παραπέρα εφαρμογή του νεοφιλελευθερισμού. Αλλά και να συγκροτηθεί η Αριστερή Ενότητα όχι σαν εκλογική συμμαχία αλλά σαν ζωντανός πολιτικός οργανισμός, οργανωτής και πυροδότης των μαχών που πρέπει να δώσει το φοιτητικό κίνημα.

Και τα δύο στοιχήματα δεν είναι αυτονόητα. Και για τα δύο στοιχήματα οι δυνάμεις της ενωτικής ριζοσπαστικής αριστεράς πρέπει να δώσουν μάχη και να μην φοβηθούν την αντιπαράθεση.

Η ίδια η πραγματικότητα της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης «γεννά» έναν ρεαλισμό επιστροφής στην ομαλότητα. Το είδαμε με την ολομέτωπη επίθεση της αντιδραστικής πτέρυγας μέσα στα Πανεπιστήμια, με αρκετές Πανεπιστημιακές διοικήσεις να λειτουργούν ως κομματικοί εγκάθετοι της ΝΔ και του Υπουργείου. Το είδαμε όμως και με την προέλαση μιας «προοδευτικής» πτέρυγας σε θέσεις υπεράσπισης της ομαλότητας, σε θέσεις που παρά τις αντιρρήσεις για τον νόμο, προτρέπουν στην εφαρμογή του. Το στοίχημα αυτό είναι ανοικτό.

Η ίδια η ευνοϊκή συγκυρία για την αριστερά «γεννά» κομματικούς σχεδιασμούς που διαστρεβλώνουν τις ανάγκες των καιρών. Η Αριστερή Ενότητα δεν αποτελεί κομματική δικαίωση, ούτε μπορεί να γεννά τυφλούς κομματικούς πατριωτισμούς. Δεν αποτελεί παρά ένα ανοικτό και ιδιαίτερα επιτυχημένο κάλεσμα για την πραγματική ανατροπή συσχετισμών, για το ξεπέρασμα κλασσικών και ανώδυνων εικονογραφημένων. Άρα έχουν ιδιαίτερη σημασία οι πρωτοβουλίες της Αριστερής Ενότητας για την επόμενη περίοδο, πρωτοβουλίες που πρέπει να βλέπουν την ανασυγκρότηση του κινήματος και της αριστεράς και στην αγωνιστική – κινηματική και όχι «εποικοδομητική» αντιπαράθεση στην κυβέρνηση.

Το στοίχημα για τη φοιτητική αριστερά είναι ανοικτό και δεν έχει κριθεί. Το ίδιο και για την Αριστερή Ενότητα. Βρισκόμαστε σε σταυροδρόμι και σε αυτό το σταυροδρόμι σημαντικό ρόλο θα παίξουν εκείνες οι δυνάμεις που έχουν πολιτική κατεύθυνση πραγματικής ανατροπής.

Στις φοιτητικές εκλογές με την Αριστερή Ενότητα και τα Αριστερά Σχήματα

Οι φοιτητικές εκλογές, εδώ και αρκετά χρόνια, έχουν χάσει πολλά από τον πολιτικό τους χαρακτήρα. Η ίδια η συγκρότηση του φοιτητικού συνδικαλισμού, τόσο πολιτικά όσο και οργανωτικά, φανερώνει μια πρωτόγνωρη αποπολιτικοποίηση.

Αντίθετα με αυτό, οι δυνάμεις της ενωτικής, ριζοσπαστικής Αριστεράς επιχειρούν να δώσουν στην εκλογική μάχη πολιτικά χαρακτηριστικά. Οι ίδιες οι εκλογές αποτελούν μια πολιτική αναμέτρηση με συγκεκριμένα ερωτήματα:

Θα πληρώσει η κυβέρνηση της ολιγαρχίας και της κοινωνικής μειοψηφίας;

Θα εκφραστεί και μέσα στις σχολές το ρεύμα ελπίδας και προσδοκιών από την Αριστερά;

Θα διαμορφωθούν οι όροι για μια αριστερή συμπαράταξη, πριν ή έστω μετά τις φοιτητικές εκλογές, που θα στοχεύσει σε μια νέα φοιτητική αναταραχή;

Είναι φανερό ότι η μάχη αυτή πρέπει να κερδηθεί. Ότι οι απαντήσεις πρέπει να δοθούν σε θετική για το κίνημα κατεύθυνση.

Η χρόνια εκλογική εξαργύρωση της συνδικαλιστικής δράσης πρέπει να αντιστραφεί. Το ζητούμενο είναι να εξαργυρωθούν οι εκλογές σε πολιτικά και κινηματικά κεκτημένα. Και από αυτή την άποψη, το κάλεσμα της ΚΟΕ για ένα και μόνο ψηφοδέλτιο στις φοιτητικές εκλογές και η πρόσκληση της Αριστερής Ενότητας για διεύρυνσή της (ή και αυτοκατάργησή της) μπροστά σε μια ενδεχόμενη ευρύτερη συνεργασία της φοιτητικής Αριστεράς αποτελεί όχι μόνο μια μεγάλη πρόσκληση αλλά και μια μεγάλη απαίτηση των καιρών και ειδικά των νέων ανθρώπων, που για πρώτη φορά σε μαζική κλίμακα και με ορμητικούς ρυθμούς χαρίζουν την προτίμηση και τη συμπάθειά τους στην Αριστερά.

Δεν φτάνει όμως μόνο αυτό. Τα Αριστερά Σχήματα προτείνουν τη διαμόρφωση μιας κοινής γραμμής άμυνας απέναντι στις επιθετικές προθέσεις της κυβέρνησης για την υλοποίηση του πρότυπου εσωτερικού κανονισμού. Οι φοιτητικές εκλογές για την Αριστερά οφείλουν να χρωματιστούν από αυτή την αντικυβερνητική γραμμή πλεύσης, και βασικά από μια αντίστοιχη πρακτική στάση, που να μπορεί να μπλοκάρει μόνιμα και αποτελεσματικά την πολιτική του Υπουργείου Παιδείας.

Η ΠΑΣΠ θα προσπαθήσει να δείξει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να σταθεί στα πόδια του και ότι έχει κάποιο λόγο ύπαρξης στη διαφοροποίησή του από τη ΝΔ. Παραμένουν όμως δυσδιάκριτες όχι οι αριστερές κορόνες που από σχολή σε σχολή στελέχη της ΠΑΣΠ μπορούν να εκτοξεύουν, αλλά οι πραγματικές διαφορές πολιτικής του κόμματός τους από την κυβερνητική παράταξη.

Η ΔΑΠ θα επιχειρήσει να μεταφράσει τα εκλογικά της αποτελέσματα σε δήλωση νομιμοφροσύνης του φοιτητικού σώματος προς την κυβερνητική πολιτική και τις νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις. Σε μια περίοδο, μάλιστα, όπου επιθετικά υλοποιείται το τσάκισμα δικαιωμάτων, η ποινικοποίηση των αγώνων και η απαξίωση σχολών και πτυχίων, η ΔΑΠ και η ΝΔ θα επιχειρήσει να ενταφιάσει στο παρελθόν την εφιαλτική για αυτούς περίοδο του 2006-2007.

Στην κεντρική προεκλογική ανακοίνωση των Αριστερών Σχημάτων αναφέρονται τα βασικά διλήμματα των φοιτητικών εκλογών:

Τέσσερα διλήμματα μπροστά στις εκλογές της 9ης Απρίλη:

Η κοινωνία άρχισε να γυρίζει την πλάτη στο δικομματισμό. Εμείς θ’ ακολουθήσουμε; Θα γυρίσουμε την πλάτη στα γνήσια "τέκνα" τους στις σχολές, στα μακριά χέρια των κυβερνώντων, τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ; Θα συνταχθούμε γύρω από αυτό που φαίνεται να γεννιέται στην Αριστερά; Είμαστε με το παλιό ή με το καινούριο;

Το επόμενο διάστημα θα χρειαστούμε τη μεγαλύτερη δυνατή συσπείρωση. Θα χρειαστεί να βαθύνουμε και να διευρύνουμε την ίδια την έννοια της ενότητας. Να ενώσουμε όσους μπορούν να ενωθούν. Για να ανταποκριθούν οι δυνάμεις της Αριστεράς (ακόμη κι όσες μέχρι χτες στέκονταν απέναντι) στο κάλεσμά μας, πρέπει να κάνουμε τη φωνή μας ν’ ακουστεί, να δυναμώσει. Να δυναμώσει η ίδια η Αριστερή Ενότητα και τα Αριστερά Σχήματα. Είμαστε με την ενωτική Αριστερά ή με τον ενδοαριστερό εμφύλιο;

Το σχέδιό τους είναι ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στην αγορά και στις πολυεθνικές. Το σχέδιό μας είναι ένα πανεπιστήμιο ανοιχτό στον πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό, στους αγώνες, στα δικαιώματα. Το σχέδιό τους είναι η διάλυση της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης και η μετατροπή των εργαζομένων σε βορά των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών. Το σχέδιό μας είναι η υπεράσπισή της. Καλούμαστε να τοποθετηθούμε: Είμαστε με το δημόσιο ή με το ιδιωτικό;

Η πολιτική των πάρτι, του γλειψίματος και του σκυψίματος από τη ΔΑΠ και την ΠΑΣΠ, τα τελευταία 20 χρόνια, προετοίμασαν το έδαφος για τη διάλυση του φοιτητικού κινήματος. Οι συνειδήσεις όμως αλλάζουν μέσα από μεγάλους αγώνες και ξεσπάσματα, όπως αυτό που ζήσαμε. Και τώρα ξέρουμε: Χρειαζόμαστε ένα φοιτητικό κίνημα ριζοσπαστικό, δημοκρατικό, αντινεοφιλελεύθερο, αντικυβερνητικό. Αντιμπεριαλιστικό και αντιπολεμικό. Μα πάνω απ’ όλα, μόνιμο! Συνολικά αντιθετικό με τις επιλογές τους, συνεχώς πρωτοπόρο κομμάτι της κοινωνίας! Ας αναλογιστούμε τις νίκες που πετύχαμε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κι ας απαντήσουμε: Είμαστε με τους μαζικούς αγώνες ή με την υποταγή;

Στις 9 Απρίλη κρίνεται αν και μέσα στους κοινωνικούς χώρους, και μάλιστα σε αυτούς που έχουν "προϋπηρεσία" σημαντικών κινημάτων και αγώνων, θα φανεί ότι αλλάζει η σελίδα. Ότι αλλάζουν τα πράγματα. Ότι ανατρέπεται το τοπίο. Το στοίχημα επομένως της Αριστερής Ενότητας είναι κρίσιμο και σημαντικό. Είναι κάτι παραπάνω από μια απλή εκλογική μάχη. Είναι μάχη για να αλλάξουν οι συσχετισμοί και μέσα στις σχολές.

Δείτε ακόμα την κεντρική Ανακοίνωση των Αριστερών Σχημάτων για τις Φοιτητικές Εκλογές, 22/03/2008 και την απόφαση του πανελλαδικού διημέρου της Αριστερής Ενότητας

Βία και τρομοκρατία στο Βόλο

Την Παρασκευή 18/10 φοιτητές και πολίτες του Βόλου παρευρέθηκαν έξω από το κτίριο Σπίρερ, όπου πραγματοποιούταν εκδήλωση υποδοχής πρωτοετών, την οποία είχαν καλέσει ο πρύτανης και ο δήμαρχος. Ο κόσμος είχε συγκεντρωθεί για να διαμαρτυρηθεί με φυλλάδια και συνθήματα για την παραχώρηση πανεπιστημιακού χώρου στον Δήμο με σκοπό την εμπορική του εκμετάλλευση.

Η απάντηση που δόθηκε λίγο αργότερα από την αστυνομία, αποτέλεσε ένα ξεκάθαρο μήνυμα προς όλους μας, ότι <<είναι άδικο να αγωνίζεσαι>>. Με απόλυτη χυδαιότητα, τα όργανα της <<τάξης>> (ΜΑΤ, ΟΠΚΕ, ασφάλεια) εξύβρισαν και ξυλοφόρτωσαν το πλήθος, με αποτέλεσμα 3 συμφοιτητές μας να μεταφερθούν εσπευσμένα στο νοσοκομείο, ενώ είχαμε και μία προσαγωγή.

Το περιστατικό αυτό είναι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του Βόλου και δείχνει ότι πρόθεση της κυβέρνησης και όσων τάζονται στο πλευρό της, είναι να αποτρέψει τα οποιαδήποτε κινήματα, τις οποιεσδήποτε φωνές διαμαρτυρίας, και είναι διατεθειμένοι (κυβέρνηση, πρυτάνεις, δήμαρχοι) να χρησιμοποιήσουν όλα τους τα μέσα για να το πετύχουν.

Εμείς οφείλουμε να σταθούμε απέναντι στα σχέδια όλων αυτών που θέλουν να οικειοποιηθούν τις εκτάσεις του πανεπιστημίου (κυβέρνηση, δήμος, οικοπεδοφάγοι) με σκοπό να φτιάξουν εμπορικά κέντρα και πάρκινγκ, και να προασπίσουμε τον χώρο μας.

Είναι μείζων ζήτημα για την πανεπιστημιακή κοινότητα αλλά και για όλη την κοινωνία, να βγει στους δρόμους και να βροντοφωνάξει απέναντι σε αυτούς που την φιμώνουν, και της αφαιρούν το δικαίωμα ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΝΗΚΟΥΝ. Όσο η κατάσταση εκτροχιάζεται από μέρους τους, οφείλουμε να είμαστε πιο δυνατοί και πιο ενεργοί.

Θα αντέξουμε ένα λεπτό παραπάνω από αυτούς

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕ ΜΑΣ ΣΤΑΜΑΤΑ, ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΒΑΔΙΖΟΥΜΕ ΞΑΝΑ

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΔΕΥΤΕΡΑ 22-10 ΣΤΙΣ 14:30 ΣΤΟ ΘΟΛΟ
Άλλες ανακοινώσεις: Ξεκίνημα, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα,

Τριήμερο Εκδηλώσεων για τα 40 χρόνια από την Δολοφονία του Τσε Γκεβάρα

Σαράντα χρόνια μετά τον θάνατό του, σαράντα χρόνια μετά τη γέννηση του μύθου του, ο Τσε παραμένει σύμβολο της επανάστασης και της εξέγερσης.

Στο στέκι «Ανατολικός Άνεμος» (Εμμ.Μπενάκη και Δερβενίων) 19, 20 και 21 Οχτώβρη τα Αριστερά Σχήματα διοργανώνουν τριήμερο συζητήσεων, προβολών, έκθεσης φωτογραφίας για τον Τσε Γκεβάρα.

Παρασκευή 19/10/2007, στις 18:00
Συζήτηση: Η ζωή του Τσε Γκεβάρα
Προβολή της ταινίας: «Ο άνθρωπος, ο φίλος, ο σύντροφος» (“Homo, Compagno, Amico")
Σάββατο 20/10/2007, στις 18:00
Παρουσίαση του βιβλίου του Τσε Γκεβάρα: «Συνομιλίες στο Υπουργείο Βιομηχανίας», εκδόσεις Α/συνεχεια
Προβολή της ταινίας: «Μέχρι τη νίκη, πάντα» (“Hasta la Victoria siempre”)
Κυριακή 21/10/2007, στις 18:00
Συζήτηση: Η στάση του Ερνέστο Τσε Γκεβάρα στο φόντο της δεκαετίας του ‘60
Προβολή της ταινίας: «Ο αρχηγός της Φάλλαγας 4» (“Un relato sobre el jefe de la c.4”)

Για τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών

«Στην ενότητα η δύναμη – Στην αριστερά η ελπίδα»

Για τα αποτελέσματα.

ΑΕΙ (195 σύλλογοι)

Συμμετοχή: Ψήφισαν 101.317 φοιτητές, 956 περισσότεροι από πέρυσι. Έγκυρα ψηφοδέλτια 98224.
ΔΑΠ: 38.573 ψήφοι και ποσοστό 39,27%. Ελάχιστη άνοδος 12 ψήφων και πτώση ποσοστού κατά 0,28%.
ΠΑΣΠ: 25.477 ψήφοι και ποσοστό 25,94%. Πτώση 257 ψήφων και ποσοστού 0,54%.
ΠΚΣ: 14.686 ψήφοι και ποσοστό 14,95%. Πτώση 492 ψήφων και ποσοστού 0,63%.
ΕΑΑΚ: 7.795 ψήφοι και ποσοστό 7,94%. Άνοδος 902 ψήφοι και ποσοστού 0,87%.
Αριστερή Ενότητα: 4.096 ψήφοι και ποσοστό 4,17%. Άνοδος (σε σχέση με το περσινό άθροισμα των συνιστωσών της) 802 ψήφοι και ποσοστού 0,79%.
(Υπολογίζουμε στα αποτελέσματα την Νομική για λόγους σύγκρισης, παρόλο που το αποτέλεσμα που εκδόθηκε είναι προϊόν νοθείας)

ΤΕΙ (66 σύλλογοι)

Συμμετοχή: Ψήφισαν 49.593 σπουδαστές, 3.990 λιγότεροι από πέρυσι. Έγκυρα ψηφοδέλτια τα 48.295.
ΔΑΠ: 22.920 ψήφοι και 47,46%. Μεγάλη πτώση 2.336 ψήφοι και ποσοστού 1,94%.
ΠΑΣΠ: 13.718 ψήφοι και 28,4%. Πτώση 853 ψήφων και ποσοστού 0,1%.
ΠΚΣ: 7.361 ψήφοι και 15,24%. Μεγάλη άνοδος 1.268 ψήφων και ποσοστού 3,32%.
Αριστερή Ενότητα: 822 ψήφοι και ποσοστό 1,7%. Άνοδος 216 ψήφοι και ποσοστού 0,5%.
ΕΑΑΚ: 646 ψήφοι και ποσοστό 1,3%. Άνοδος 217 ψήφοι και ποσοστού 0,5%.

(*) Επειδή είναι της μόδας ο καθένας να δίνει τα δικά του νούμερα με την πολύ απλή μέθοδο της απόκρυψης σχολών στις οποίες δεν κατεβαίνει, εκτοξεύοντας έτσι το ποσοστό του 2-3 μονάδες, τα νούμερα αυτά είναι τα μοναδικά που αναφέρονται στο σύνολο των σχολών για τις οποίες έχουν εκδοθεί αποτελέσματα. Για να δείτε αναλυτικά τα αποτελέσματα, στο www.koel.gr

Τα νούμερα κρύβουν… αλήθειες…

Για όσους θέλουν να δουν τα αποτελέσματα των φοιτητικών εκλογών σε σύγκριση με το φοιτητικό κίνημα και την επί ένα χρόνο σύγκρουσή του με την κυβερνητική πολιτική, δεν μπορούν παρά να αναγνώσουν πολλαπλά μηνύματα:

1. Ο δικομματισμός καλά κρατεί.
Η ΔΑΠ συγκρατείται σε ψηλά ποσοστά ενώ η ΠΑΣΠ χρεώνεται περισσότερο την υποστήριξή της στον νεοφιλελευθερισμό και την αλλοπρόσαλλη τακτική της στις καταλήψεις. Μετά από ένα χρόνο παρατεταμένου αγώνα ενάντια στην κυβερνητική πολιτική, η ΔΑΠ δεν καταδικάζεται μαζικά. Η διαφοροποίηση στα ΤΕΙ έχει να κάνει με το ότι τα ΤΕΙ για πρώτη φορά μπήκαν σε κινητοποιήσεις, έκαναν συνελεύσεις και καταλήψεις, για πρώτη φορά καταγράφηκε μια αριστερή παρέμβαση σχημάτων και παρατάξεων της αριστεράς.

2. Πολιτικές εκλογές
Οι εκλογές αυτές ήταν οι πιο πολιτικές των τελευταίων ετών. Εκφράστηκε το μπλοκ της αντικατάληψης με στήριξη στη ΔΑΠ. Ηττήθηκε η αντικινηματική αριστερά, κέρδισε η κινηματική αριστερά. Το κίνημα φυσικά και δεν μεταφράστηκε σε ψήφους (απαιτούνταν άλλα πράγματα και τολμηρές πρωτοβουλίες από την αριστερά), την ίδια στιγμή που οι επιτυχίες αριστερών ψηφοδελτίων δείχνουν τον δρόμο. Το αίτημα της ιδεολογικής-πολιτικής και δευτερευόντως οργανωτικής ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος παραμένει επίκαιρο και αναγκαίο όσο ποτέ. Εν κατακλείδι ισχύει ότι με πορδές δεν βάφονται αυγά. Για να ανατραπεί η εκλογική κυριαρχία του δικομματισμού απαιτούνται άλλα πράγματα από τη μεριά της αριστεράς, και όχι απλά η αναμονή της εκλογικής έκφρασης των αγώνων.

3. Κέρδισε η αριστερά του κινήματος
Η αριστερά που στάθηκε θετικά απέναντι στο κίνημα και δεν δίστασε να το υποστηρίξει (Αριστερή Ενότητα, ΕΑΑΚ) σημειώνει σημαντική άνοδο και μοιράζεται την πτώση ποσοστών της ΔΑΠ, ΠΑΣΠ, ΠΚΣ. Ειδικά η Αριστερή Ενότητα αυξάνει τη δύναμή της κατά 24% (συγκρινόμενη με το περσινό άθροισμα ΔΑΡΑΣ, Αριστερά Σχήματα). Η ΕΑΑΚ αυξάνει την δύναμή της κατά 13%.

4. Έχασε η πολιτική της ΚΝΕ

Η αριστερά που στάθηκε αρνητικά, δύσπιστα, εχθρικά απέναντι στο κίνημα πλήρωσε τη στάση της με μείωση σε ψήφους αι ποσοστά. Η ΠΚΣ και η ΚΝΕ, μετά την πρωτοφανή ήττα και απομόνωσή τους πέρυσι τον Ιούνη, και αφού προσπάθησε να «διορθώσει» τα πράγματα φέτος τον Γενάρη, δεν έπεισε ότι αποτελεί την λογική επιλογή του κόσμου του κινήματος. Έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή η πτώση αν αναλογιστεί κανείς ότι γίνεται μετά από ένα χρόνο σημαντικών κινητοποιήσεων. Το ερώτημα είναι αν θα ληφθεί το πολιτικό μήνυμα.

5. Μεγάλη επιτυχία της Αριστερής Ενότητας

Το μοναδικό καινούριο και φρέσκο σε αυτές τις εκλογές ήταν η συγκρότηση και κάθοδος της Αριστερής Ενότητας στις σχολές, που αναδεικνύεται σε έναν πόλο του 4,2% στα ΑΕΙ και τέταρτη δύναμη στα ΤΕΙ. Τα ποσοστά που συγκεντρώνει στα 106 ΑΕΙ που καταγράφηκε είναι της τάξης του 5,5% και στα 31 ΤΕΙ που κατέβηκε της τάξης του 3%. Επίσης είναι σημαντικά τα αποτελέσματα σε μια σειρά πόλεις όπως τρίτη δύναμη και ποσοστό 12,9% στο Ηράκλειο, στην Πάτρα 7%, σε Κομοτηνή 10% και στο Βόλο 6%.

6. Υπάρχουν συμπεράσματα ή τέλος καλά όλα καλά;

Η αριστερά δεν μπορεί να πανηγυρίζει για μικρές αλλαγές στον πολιτικό χάρτη των σχολών. Μετά από τη πιο σημαντική χρονιά στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας, μετά από μια χρονιά όπου ήταν ορατές οι δυνατότητες για μια άλλη σχέση της αριστεράς με τη σπουδάζουσα νεολαία, οι δύο μεγαλύτεροι πόλοι της αριστεράς (ΠΚΣ και ΕΑΑΚ) προτίμησαν να πολιτευτούν όπως και πριν. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι αρνήθηκαν κάθε ενωτική πολιτική πρόταση πριν τις εκλογές. Έχει να κάνει και με τη στάση τους κατά τις εκλογές. Μαγαζακισμός, μικροπολιτική, μεγάλη ευκολία στην επίθεση σε άλλες αριστερές δυνάμεις με ταυτόχρονη ευκολία σε συμφωνίες με δυνάμεις του δικομματισμού. Δεν εξηγείται εύκολα, δεν μπορεί να σταθεί σε καμιά αριστερή πολιτική γραμμή το μένος ΠΚΣ και ΕΑΑΚ ενάντια στην Αριστερή Ενότητα. Με φασιστικές πρακτικές επιχείρησαν να μην καταγράφεται στα ψηφοδέλτια η ενωτική σύνθεση των δυνάμεων της Αριστερής Ενότητας (Θεσσαλονίκη, Ρέθυμνο, Αθήνα). Με μαφιόζικους τραμπουκισμούς και έξω από κάθε δημοκρατική και αριστερή πρακτική ακύρωσαν και εξαφάνισαν ψηφοδέλτια στη Νομική Αθήνας. Αυτή η αριστερά δεν κατάλαβε τίποτα από ένα χρόνο κινητοποιήσεων. Έχει χάσει το στόχο, τον αντίπαλο, το λόγο ύπαρξής της. Και στις εκλογές αυτές υπήρχε ο στόχος, υπήρχε η ευκαιρία να αλλάξει ο πολιτικός χάρτης, να φάει ένα ηχηρό χαστούκι η ΔΑΠ, να πιεστεί παραπάνω η ΠΑΣΠ, να λειτουργήσουν οι εκλογές προς όφελος της αριστεράς και η αριστερά προς όφελος του κινήματος. Αυτά όμως είναι «ψιλά γράμματα» για δυνάμεις που αρκούνται να παραμυθιάζονται για… «ηγεμονίες».

7. Με το βλέμμα στο μέλλον και στους αγώνες που έρχονται!

Η δημιουργία και η επιτυχία της Αριστερής Ενότητας ενόχλησε, ακριβώς γιατί επιχειρεί να ξαναφέρει την πολιτική μέσα στους σπουδαστικούς χώρους. Γιατί τώρα πια ένας υπαρκτός αριστερός πόλος μέσα στα ΑΕΙ και ΤΕΙ μπορεί από καλύτερες θέσεις να πάρει πρωτοβουλίες ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τους πολιτικούς εκφραστές τους. Γιατί μπορεί από καλύτερες θέσεις να μετατοπίσει τη συζήτηση μέσα στην αριστερά και να επιβάλλει έναν διαφορετικό πολιτικό πολιτισμό. Κάπως παράδοξα οι φοιτητικές εκλογές κατέγραψαν το μήνυμα που έστελνε επί ένα χρόνο το φοιτητικό κίνημα στους δρόμους και στα αμφιθέατρα. Και το μήνυμα αυτό είναι και μια ανάγκη. Στην ενότητα η δύναμη, στην αριστερά η ελπίδα! Και η ανάγκη αυτή πρέπει να γίνει πρωτοβουλίες για την ίδια την Αριστερή Ενότητα:

Να κάνει συνελεύσεις ανά πόλη και σχολή. Να συζητήσουν όλοι οι αγωνιστές που έδωσαν από κοινού αυτή τη μάχη, να βγουν συμπεράσματα, αλλά και να σχεδιαστεί η αναγκαία δράση ενάντια στο νόμο πλαίσιο και το νεοφιλελευθερισμό.
Να βαθύνει τη συζήτηση στο εσωτερικό της, να βαθύνει τη σχέση μεταξύ των συνιστωσών της.
Να επιμείνει, παρ’ όλες τις ασχήμιες ΠΚΣ και ΕΑΑΚ, στις ενωτικές προτάσεις σε κεντρικό και περιφερειακό επίπεδο. Ο νεοφιλελευθερισμός είναι εδώ, ο νόμος πλαίσιο και η αξιολόγηση χρειάζονται απάντηση και κυρίως, απ’ ότι έδειξαν και οι εκλογές, το μέτωπο ΔΑΠ-ΠΑΣΠ παραμένει ισχυρό. Μια κοινή κεντρική διαδικασία όλης της αριστεράς το φθινόπωρο, στην κατεύθυνση να συζητηθούν όλα τα θεμελιώδη ζητήματα που απασχολούν το κίνημα (ανασυγκρότηση του φοιτητικού κινήματος, ανατροπή του νόμου πλαίσιο και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών) και να υπάρξει άλλη κατάσταση στην αριστερά αντιστοιχεί στο στίγμα, στην πολιτική, αλλά τώρα πια και «στα κυβικά» της Αριστερής Ενότητας!

Η ελπίδα είναι στην αριστερά και η δύναμη στην ενότητα

Η Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας χαιρετίζει τους χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες που στήριξαν την «Αριστερή Ενότητα», τη μόνη νέα, ενωτική, ριζοσπαστική πρόταση στις φετινές φοιτητικές εκλογές. Χαιρετίζει τους αγωνιστές – μέλη και φίλους της «Αριστερής Ενότητας» που μέσα σε ένα όργιο επιθέσεων, λασπολογίας, νοθείας και τραμπουκισμών κατάφεραν ένα ιδιαίτερα ελπιδοφόρο αποτέλεσμα.

Η κατά 25% άνοδος της «Αριστερής Ενότητας», σε σχέση με το περσινό άθροισμα των βασικών δυνάμεων που τη συγκροτούν, δείχνει τη δυναμική που έχουν οι ενωτικές και προωθητικές προτάσεις και την καθιερώνουν σαν μια νέα πρωταγωνιστική δύναμη μέσα στο φοιτητικό κίνημα.

Οι φετινές φοιτητικές εκλογές ήταν αδιαμφισβήτητα οι πιο πολιτικές και πολωμένες των τελευταίων ετών. Ένας χρόνος κινητοποιήσεων χρωμάτισε αυτή την πολιτική μάχη και έστειλε μηνύματα προς πολλές πλευρές:

Προς την κυβερνητική παράταξη ότι παρ’ όλους τους μηχανισμούς της καταγράφει μια πτωτική τάση. Προς την ΠΑΣΠ ότι δεν γίνεται να είναι κομμάτι του «νέου αμερικάνικου» ΠΑΣΟΚ και ταυτόχρονα να «διαχωρίζεται» σε βασικά σημεία της πολιτικής του.

Προς την αριστερά, ότι η ενωτική πρόταση της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ κατέγραψε τη μεγαλύτερη άνοδο σε σχέση με τη συγκρατημένη αύξηση των υπόλοιπων αριστερών ψηφοδελτίων. Η δημιουργία της ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ και η σημαντική επιτυχία της είναι το νέο στοιχείο στις φετινές φοιτητικές εκλογές. Τα ενωτικά ριζοσπαστικά εγχειρήματα, ειδικά όταν γεννιούνται μέσα σε αγώνες, επιβραβεύονται.

Είναι αναγκαίο να επεκταθούν σε όλους τους τομείς την κοινωνικής και πολιτικής ζωής. Είναι αναγκαίο να δημιουργηθεί το πολιτικό και κοινωνικό μέτωπο ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και τους εκφραστές του ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Το φετινό μήνυμα των φοιτητικών εκλογών είναι ότι πραγματικά η ελπίδα είναι στην αριστερά και η δύναμη στην ενότητα.

Η αδυναμία να δημιουργηθούν πιο μόνιμα χτυπήματα στις δυνάμεις του δικομματισμού μέσα στις σχολές και ταυτόχρονα το θετικό αποτέλεσμα της «Αριστερής Ενότητας» μας δίνει δύναμη να συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά τον αγώνα για να στείλουμε το νεοφιλελευθερισμό στο περιθώριο, για να φέρουμε την αριστερά στο προσκήνιο.

Όργιο νοθείας και τραμπουκισμών εχθές στη Νομική

Όργιο νοθείας και τραμπουκισμών από τα ΕΑΑΚ

Τα Αριστερά Σχήματα Φοιτητών – Σπουδαστών καταγγέλλουν το όργιο νοθείας και τραμπουκισμών, εναντίον της Αριστερής Ενότητας και μελών της στη Νομική Αθήνας, από μέλη των ΕΑΑΚ. Από κοινού με την κυβερνητική ΔΑΠ έσκιζαν και πέταγαν ψηφοδέλτια, έβριζαν, χτυπούσαν και έστειλαν στο νοσοκομείο μέλη της Αριστερής Ενότητας.

Συνεχίζουν και κλιμακώνουν την επίθεση που έχουν ξεκινήσει εδώ και μήνες εναντίον της Αριστερής Ενότητας. Από τις ανακοινώσεις ότι «τα παίρνουμε από το ΠΑΣΟΚ», προχώρησαν (μαζί με ΠΚΣ-ΔΑΠ-ΠΑΣΠ) στη φασιστική απαγόρευση να γράφονται στα ψηφοδέλτια το όνομα της αριστερής ενότητας και των σχημάτων που την συγκροτούν ανά σχολή, πρωτοστάτησαν στην ακύρωση ψηφοδελτίων της Αριστερής Ενότητας και το αποκορύφωμα ήταν οι τραμπουκισμοί τους στη Νομική κατά τη χθεσινή καταμέτρηση.

Η «αντικαπιταλιστική αριστερά», όπως αυτοαποκαλούνται, φαίνεται ότι έχει κληρονομήσει τις χειρότερες παραδόσεις από τις αντιδημοκρατικές συμπεριφορές τις πάλαι ποτέ κραταιάς ΚΝΕ προηγούμενων δεκαετιών. Ακόμα και σήμερα όμως μοιάζουν υπερβολικά.

Λυπούμαστε που, για άλλη μια φορά, δυνάμεις της αριστεράς δανείζονται πρακτικές της δεξιάς ενάντια στην υπόλοιπη αριστερά. Χαιρόμαστε όμως γιατί απ’ ό,τι φαίνεται η Αριστερή Ενότητα ενοχλεί. Ενοχλεί τις παρατάξεις του δικομματισμού, ενοχλεί όμως και την αριστερά εκείνη που δεν θέλει να μαθαίνει τίποτα από το κίνημα και τα διδάγματά του.

Φοιτητικές εκλογές και παρατράγουδα των ΕΑΑΚ

Η «Αριστερή Ενότητα» δεν φιμώνεται

Τόσο στη Φιλοσοφική της Αθήνας όσο και στο Παμεπιστήμιο Ρεθύμνου έγιναν χθες και σήμερα –τελευταία μέρα πριν τις φοιτητικές εκλογές- απαράδεκτες επιθέσεις και μεθοδεύσεις εναντίον της "Αριστερής Ενότητας" από το σύνολο σχεδόν των άλλων παρατάξεων. Οι μεθοδεύσεις στις οποίες πρωταγωνίστησαν τα ΕΑΑΚ στόχο είχαν να εμποδιστεί η αναγραφούν στο ψηφοδέλτιο της «Αριστερής Ενότητας» τα σχήματα που την συναποτελούν (Δίκτυο, Αριστερά Σχήματα, Φοιτητές/τριες ενάντια στο σύστημα και ανεξάρτητα σχήματα).

Όπως καταγγέλλει η «Αριστερή Ενότητα» της Φιλοσοφικής: «(Αυτή η στάση) ...είναι θλιβερή ... και δείχνει την παραφροσύνη και την πολιτική εμπάθεια και φόβο «αριστερών» και δεξιών απέναντι στη μοναδική αριστερά που τολμά να αλλάζει, να ενώνεται, να τολμά και να δοκιμάζει».

Και τα παιδιά της «Αριστερής Ενότητας» από το Ρέθυμνο εντοπίζουν το πρόβλημα: «...για εμάς το πρόβλημα είναι να αντιμετωπίσουμε επιτέλους το μικρομαγαζακισμό της Αριστεράς και να ορίσουμε ξεκάθαρα τον αντίπαλο, διαφορετικά δεν θα γίνουμε ποτέ ούτε χρήσιμοι για το φοιτητικό κίνημα ούτε επικίνδυνοι για τους εκφραστές του δικομματισμού και του νέο-φιλελευθερισμού. Αγωνία μας είναι να ηττηθεί η ΠΑΣΠ και η ΔΑΠ και όχι να χάσει η υπόλοιπη Αριστερά. Θα γίνουν αυτές οι εκλογές πολιτικές;»

Περισσότερα στο indy.gr

Διακήρυξη των Αριστερών Σχημάτων για τις φοιτητικές εκλογές της 9ης Μάη

«Πολλά κερδίζονται όταν έστω κι ένας ορθώσει το ανάστημά του και πει όχι»
Μπ.Μπρεχτ

Εεμείς ήμασταν χιλιάδες
Κάθε βδομάδα από τον Μάη ως τον Ιούλη του 2006, από τον Γενάρη ως τον Μάρτη του 2007, η πλειοψηφία ήμασταν εμείς.

Το κίνημα αυτό γέννησε την ελπίδα.
Ανέτρεψε τη δικομματική συναίνεση. Μπλόκαρε τη συνταγματική αναθεώρηση και την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Απονομιμοποίησε τις μεταρρυθμίσεις του Καραμανλή. Ήταν η πρώτη ήττα της πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων εδώ και πολλά χρόνια.

Στις 9 Μάη δίνουμε αγώνα – Στις 9 Μάη πρέπει να ακουστεί το κίνημα. Αυτή η εκλογική μάχη είναι πιο πολιτική από ποτέ. Δεν κρίνονται ψήφοι και ποσοστά, αλλά το πώς θα τοποθετηθεί ο καθένας μας μετά από ένα μεγάλο κίνημα.

Να στείλουμε τον νεοφιλελευθερισμό στο περιθώριο. Να φέρουμε τις ανάγκες μας στο προσκήνιο

Ελπίδα μας η Αριστερά. Δύναμή μας η Ενότητα

Στηρίζοντας Αριστερή Ενότητα, την ενωτική, αριστερή, ριζοσπαστική συσπείρωση που γεννήθηκε από το φοιτητικό κίνημα του 2006-2007.

Διαβάστε ολόκληρη τη Διακήρυξη των Αριστερών Σχημάτων και την ιδρυτική Διακήρυξη της Αριστερής Ενότητας

Μια πράξη έχει μεγαλύτερη σημασία από τα πολλά λόγια...

Αριστερά Σχήματα

ΜΙΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ ΤΗΣ ΕΑΑΚ

1. Η Αριστερή Ενότητα γεννήθηκε από την ανάγκη και τις δυνατότητες που έβγαλε στο προσκήνιο το μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα που ακόμα ζούμε. Η μέγιστη δυνατή συγκέντρωση δυνάμεων ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό, το δικομματισμό, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, ενάντια στους μονόδρομους του καπιταλισμού και η πυροδότηση αγώνων και κινημάτων είναι τα σημερινά καθήκοντα που πρέπει να υπηρετήσει η φοιτητική αριστερά. Αυτό είναι και η πολιτική φυσιογνωμία της Αριστερής Ενότητας, γι’ αυτό δημιουργήθηκε. Όποιος λοιπόν μιλάει για «ενότητα για την ενότητα», για «αχρωμάτιστη αριστερά» και για «μίνιμουμ πλαίσια» είτε δεν έχει διαβάσει τη διακήρυξη της Αριστερής Ενότητας και φλυαρεί, είτε διαστρεβλώνει συνειδητά.

2. Το κίνημα ξεπέρασε κατά πολύ τα υπάρχοντα σχήματα και τις παρατάξεις της φοιτητικής αριστεράς. Όποιος θεωρεί ότι αυτός «έφτιαξε» το κίνημα, όποιος παραγνωρίζει ότι ένα πλήθος συλλογικοτήτων και οργανώσεων τοποθετήθηκαν στην πλευρά του αγώνα και συνέβαλλαν πραγματικά στο φοιτητικό ξέσπασμα, είτε ζει σε μικρόκοσμους είτε πάσχει από χειρίστου είδους κομματικό πατριωτισμό. Η Αριστερή Ενότητα είναι η προσπάθεια μιας πιο μόνιμης και σταθερής συνεργασίας όλων όσων –παρατάξεων, ομάδων, ανθρώπων- βαδίσαμε μαζί στο φοιτητικό κίνημα, παλέψαμε ενάντια στον κοινό εχθρό. Γιατί θεωρούμε ότι έχουμε πολλές μάχες ακόμα μπροστά μας, γιατί πιστεύουμε ότι αυτά που μας ενώνουν είναι πολλά και ότι η ενότητα είναι όπλο, γιατί έχουμε την ωριμότητα να διαφωνούμε και να αντιπαρατιθόμαστε χωρίς αυτό να λειτουργεί σε βάρος του κινήματος και των αγώνων.

3. Το ίδιο το κίνημα και η πραγματική κίνηση του κόσμου κουρέλιασε πολλές αντιλήψεις και γραμμές που εδώ και χρόνια ηγεμόνευαν στη φοιτητική αριστερά. Γιατί απ’ ότι φάνηκε δε χρειάστηκε τελικά να λύσουμε το ζήτημα «τι εκπαίδευση θέλουμε πανεπιστημιακή ή ανώτατη», τι πτυχίο «ανά γνωστικό ή επιστημονικό κλάδο» για να συνυπάρξουμε στο κίνημα. Ούτε μάλλον το κίνημα του 16 νίκησε γιατί οι χιλιάδες κόσμου πείστηκαν για το αντιδραστικό πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης συνολικά. Υπήρχαν αυτές οι ανούσιες αντιπαραθέσεις μέσα στο φοιτητικό κίνημα ή τις βγάζουμε από το κεφάλι μας; Υπήρχε για κάμποσα χρόνια η «ρεφορμιστική» και η «επαναστατική» πορεία άλλη μέρα και ώρα ή δε θυμόμαστε καλά; Υπάρχει κάποιος απολογισμός για όλα αυτά ή καλά κάναμε ό,τι κάναμε; Για μας αριστερά κρίνεται από το πόσο χρήσιμη είναι στους αγώνες, από την ικανότητα της να πυροδοτεί κινήματα, από το πόσο τη φοβάται ο αντίπαλος. Και το φοιτητικό ξέσπασμα ήταν πραγματική όαση σε μια μίζερη κατάσταση που εδώ και χρόνια κυριαρχούσε στο ελληνικό πανεπιστήμιο. Ας είμαστε λοιπόν πιο σεμνοί και μετρημένοι για τα κατορθώματά μας όταν μιλάμε για μια δεκαετία που ο νεοφιλελευθερισμός φούλαρε στα πανεπιστήμια χωρίς σοβαρά εμπόδια.

4. Η αντίληψη «πρώτα διαλέγω συμμάχους και μετά αντίπαλο» είναι μικροπολιτική. Είναι καλοδεχούμενος –για την ακρίβεια πιέζουμε- παρατάξεις, σχήματα, ανθρώπους να αγωνιστούν στην αναγκαία κατεύθυνση που θέτουμε στη διακήρυξη. Αυτό πρέπει να κάνει η επαναστατική αριστερά και όχι να κοιτάει τον καθρέπτη. Εκεί θα επιβεβαιώσει την ηγεμονία της και όχι στο «διπλανό της». Μπορούν να υπάρξουν πολιτικές ενότητες και συνεργασίες χωρίς αυτό να προϋποθέτει «στρατηγικές συμφωνίες»; Βοηθά αυτό το κίνημα ή αγχωνόμαστε για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι; Αυτό συμβάλλει στην πραγματική ριζοσπαστικοποίηση και όχι μια «αντικαπιταλιστική πλατφόρμα». Η ιστορία του αριστερού κινήματος στη χώρα μας έχει να μας διδάξει πολλά. Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να συμμαχήσουμε με την ΠΚΣ και τα ΔΑΡΑΣ εκεί που μπορούμε. Δε βοηθά ο πάση θυσία διαχωρισμός. Όπως και δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να μη συμφωνήσουμε αν αυτό απαιτεί η κατάσταση. Δεν είμαστε το ίδιο πράγμα, όπως δεν είμαστε το ίδιο με τα ΕΑΑΚ, όπως και στην λεγόμενη επαναστατική Αριστερά υπάρχουν σημαντικές διαφορές. Δε χτίζουμε κανένα καινούριο κόμμα, δε θέλουμε να «επαναθεμελιώσουμε τον κομμουνισμό», δε διαλύουμε τις παρατάξεις που υπάρχουν. Μιλάμε για την αναγκαία ενότητα που απαιτεί η σημερινή κατάσταση και ο αρνητικός συσχετισμός, για μια ενότητα που θα υπερβαίνει ένα κοινό πλαίσιο σε μια συνέλευση υπό το φόβο της ΔΑΠ, για ένα ανώτερο και εφικτό επίπεδο συμφωνίας, για κοινές πρωτοβουλίες, για κοινή έκφραση κλπ.

5. Η Αριστερή Ενότητα είναι παιδί του μεγαλειώδους φοιτητικού κινήματος. Σε αυτή συμμετέχουν τα Αριστερά Σχήματα, τα ΔΑΡΑΣ, ανεξάρτητα σχήματα από διάφορες σχολές της Ελλάδας, οι Φοιτητές/τριες ενάντια στο σύστημα, φοιτητές/τριες από το «Κόκκινο». Η Αριστερή Ενότητα θα κριθεί από το λόγο και την πρακτική της μέσα στα πανεπιστήμια. Οι φωνές που ήδη άρχισαν να φλυαρούν για το τι είπε ή δεν είπε ο Αλαβάνος στη Βουλή, τι έκανε ή δεν έκανε ο ΣΥΝ είναι εκ του πονηρού. Δε ζητήσαμε από τα ΕΑΑΚ να απολογηθούν και να πάρουν θέση για τις θέσεις του ΝΑΡ, της ΑΡΑΣ ή της ΑΡΑΝ ή του ΜΕΡΑ. Τέλος το εάν ο ΣΥΝ θέλει –και καταφέρνει- να εμφανιστεί ως «ο εκπρόσωπος των κινημάτων για να τα διαχειριστεί» αυτό είναι πρόβλημα ανυπαρξίας της «άλλης», «επαναστατικής» αριστεράς στην κοινωνία και όχι της Αριστερής Ενότητας. Πάντως, λίγο μας ενδιαφέρει το ποιος θα κερδίσει ή θα χάσει από την αριστερά και πολύ το εάν και πως θα χάσει ο νεοφιλελευθερισμός και η κυβέρνηση.

6. Η Αριστερή Ενότητα δε φτιάχτηκε για να κατέβει στις φοιτητικές εκλογές. Όποιος διασπείρει τέτοιες φήμες μάλλον έχει στερέψει από σοβαρά επιχειρήματα αντιπαράθεσης και μετά τις φοιτητικές εκλογές θα του ζητήσουμε να απολογηθεί για τη λάσπη. Επί της ουσίας: Οι εκλογές δε μπορούν «ν’ αλλάξουν τη συνολική κατάσταση στο φοιτητικό κίνημα». Μπορούν όμως να μπουν στην υπηρεσία του κινήματος και όχι το αντίστροφο. Και αν όντως πιστεύουμε ότι το κίνημα που ζούμε είναι ιστορικό, το να αντιμετωπίζουμε τη μάχη των εκλογών –όπως συνήθως- σαν μια καταγραφή κομματικών δυνάμεων, σαν μια επιβράβευση για τη στάση –ακόμα κι αν είναι η σωστότερη- της κάθε παράταξης είναι πολύ φτωχό. Το κοινωνικό ρήγμα που παρήγαγε το φοιτητικό ξέσπασμα στο χώρο του πανεπιστημίου πρέπει να αποτυπωθεί και στον πολιτικό χάρτη. Οι αγωνιστικές πλειοψηφίες που γέννησε το κίνημα πρέπει να εκφραστούν και στο συσχετισμό δύναμης μέσα στις σχολές ενάντια στην κυριαρχία της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ. Το σύνολο του «μπλοκ των καταλήψεων» αποτελεί τον πόλο της αμφισβήτησης, της συλλογικής δράσης, του κινήματος και όχι κάποια κομμάτια του. Αυτός είναι ο καταρχήν ριζοσπαστισμός που μπορεί και πρέπει να εκφραστεί στις φοιτητικές εκλογές. Η Αριστερή Ενότητα καλεί όλες τις δυνάμεις της φοιτητικής Αριστεράς, όλα τα ανεξάρτητα σχήματα που συμμετείχαν στο φοιτητικό ξέσπασμα σε κοινή εκλογική κάθοδο. Δε μας ενδιαφέρει ο τίτλος και η ιδιαίτερη καταγραφή αλλά η ουσία. Να φάει ο δικομματισμός ένα ακόμα χαστούκι, να δοθεί ακόμα ένα μήνυμα. Αλλιώς μαζεύουμε κουκιά…

7. Αν για κάποιους το διήμερο της Αριστερής Ενότητας στις 9-10 Μάρτη με πάνω από 900 αγωνιστές και δεκάδες σχήματα απ’ όλη την Ελλάδα είναι μια «συμφωνία κορυφής» τότε υποτιμάτε τον κόσμο κι αυτό είναι ασχήμια ειδικά για όσους αναφέρονται στην επαναστατική αριστερά. Ειδικά, όταν πολλές φορές η περιβόητη αμεσοδημοκρατία της ΕΑΑΚ κρύβει μια αντιδημοκρατική διαμάχη οργανώσεων και τάσεων, μια φίμωση σχημάτων που δεν καταγράφονται στις οργανωμένες δυνάμεις των ΕΑΑΚ. Πόση σχέση έχουν όλα αυτά με τις πολυδιαφημιζόμενες «κορυφαίες πολιτικές διαδικασίες»…

8. Η Αριστερή Ενότητα δημιουργήθηκε για να διαλύσει τους διάφορους πόλους της Αριστεράς που μικρή σχέση έχουν με τα πραγματικά καθήκοντα. Για να βάλει τέρμα σε έναν αριστερό εμφύλιο που καμιά σχέση δεν έχει με τις σημερινές ανάγκες αλλαγής των συσχετισμών. Ο ανοιχτός και ενωτικός χαρακτήρας είναι στοιχείο της φυσιογνωμίας της. Η διεύρυνση της με δυνάμεις που αυτή τη στιγμή δεν έχουν την τόλμη να κάνουν ένα βήμα μπροστά είναι βασικός στόχος. Γιατί είναι κρίμα η γραμμή της περιχαράκωσης να ακυρώσει τη μεγάλη δυνατότητα για τη συσπείρωση όλης της αγωνιζόμενης, φοιτητικής νεολαίας, τη δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα στο ελληνικό πανεπιστήμιο, την ανάγκη η Αριστερά να κερδίσει τη γενιά μας. Για άλλη μια φορά περιμένουμε μια σοβαρή πρόταση ανασύνθεσης όλης της Αριστεράς. Και το «μπείτε στα ΕΑΑΚ» δεν είναι τέτοια πρόταση…

9. Η μάχη για την κατάργηση του Νόμου Πλαίσιο είναι στην ημερήσια διάταξη. Το κεντρικό ερώτημα είναι το εάν θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε και να δρούμε ως ένα ΖΩΝΤΑΝΟ, ΜΑΖΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. Εάν θα διατηρήσουμε την ΚΕΝΤΡΙΚΗ, ΠΟΛΙΤΙΚΗ αντιπαράθεσή μας με την κυβέρνηση και το Υπουργείο. Εάν θα εντάξουμε όλες μας τις δράσεις και τις μορφές πάλης στην παραπάνω απαίτηση και στον στόχο της κατάργησης του νόμου. Αυτό σημαίνει ότι πασχίζουμε για να υπάρξουν μαζικές, κινηματικές διαδικασίες και δομές (συνελεύσεις, πορείες, συντονιστικά κλπ.) Το ίδιο το κίνημα πρέπει να συζητήσει, να «σκεφτεί», να αποφασίσει για την πορεία του και η παράλυση των διαδικασιών του είναι καταστρεπτική. Οι αγωνιστικές πλειοψηφίες μπορούν και πρέπει να διατηρήσουν το «πάνω χέρι» και μετά το Πάσχα. Η δύναμή μας ήταν η μαζική έκφραση χιλιάδων φοιτητών/τριών σε καθορισμένες στιγμές και στόχους. Έτσι αντέξαμε πολλά, έτσι κερδίσαμε στο πλευρό μας την κοινωνία. Έτσι πρέπει να συνεχίσουμε.

Όλοι στο αυριανό συλλαλητήριο

(Αριστερά Σχήματα)

ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ «ΚΟΥΚΟΥΛΟΦΟΡΩΝ»
ή
ΚΙΝΗΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ;

Εδώ και λίγες μέρες ζούμε την προσπάθεια μετατόπισης του κεντρικού προβλήματος: Η κυβέρνηση αδυνατώντας να τιθασεύσει το κίνημα, μένοντας τραγικά απομονωμένη και απονομιμοποιημένη, ψηφίζοντας με συνοπτικές διαδικασίες τον νόμο πλαίσιο, επιδιώκει να ξεχαστεί η πολιτική της. Να μετατοπιστεί η συζήτηση, να αλλάξει το κέντρο βάρους της αντιπαράθεσης, να μετασχηματιστεί η σύγκρουση: Προσπαθεί να μας πείσει ότι δεν έχουμε μαζικό κίνημα εναντίον της κυβέρνησης και της πολιτικής της, αλλά έχουμε κουκουλοφόρους εναντίον αστυνομικών. Στα κανάλια δεν εμφανίζονται εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Εμφανίζονται εκπρόσωποι των μπάτσων και του ΛΑΟΣ να αντιπαρατίθενται με φοιτητές και εκπαιδευτικούς. Αλήθεια ανάμεσα σε αυτούς υπάρχει η πρωτόγνωρη κοινωνική και πολιτική σύγκρουση του τελευταίου χρόνου; Με το βολικό σχήμα «αστυνομία εναντίον κουκουλοφόρων» πιστεύουν ότι θα ξεμπλέξουν…
Ο φόβος που πλανάται πάνω από τα κεφάλια των κυβερνώντων πρέπει να αλλάξει στρατόπεδο. Επιχειρούν να τρομοκρατήσουν το φοιτητικό κίνημα με μαζικές συλλήψεις, με σκληρή καταστολή, με ξεσάλωμα των ΜΑΤ, των ασφαλιτών, των φασιστοειδών. Βγήκε λοιπόν σεργιάνι το χαφιεδότσουρμο, αυτοί που αποτελούν τον εθνικό κορμό, και κατέλαβε τους τηλεοπτικούς δέκτες. Η ανώτερη μορφή της κυβερνητικής πάλης είναι η τηλεοπτική κατασυκοφάντηση που δέχεται το κίνημά μας από τον Πρετεντέρη, τον Κακαουνάκη, τον Κουίκ, τον Κύρτσο, τον Παπαδάκη, τον Ευαγγελάτο και από όλα τα λουλούδια της χουντικής δημοσιογραφίας.
Προβοκάτορες και εμπρηστές είναι η κυβέρνηση και αυτοί που την στηρίζουν στην αδιέξοδη πολιτική της. Η βεβήλωση του άγνωστου στρατιώτη έγινε από τα ηρωικά ΜΑΤ που έκαναν έφοδο με χημικά αέρια και φωτοβολίδες, με ρόπαλα και κλωτσιές σε μπλοκ διαδηλωτών. Αλήθεια ποιους έπιασε ο πόνος για τον άγνωστο στρατιώτη; Τους γνωστούς και μη εξαιρετέους πολιτικούς απόγονους των δοσίλογων και των γερμανοτσολιάδων; Τα φασισταριά και τους μπάτσους; Τους γνωστούς απαλλαγέντες και απόντες από κάθε ταξικό, κοινωνικό, ακόμα και εθνικό αγώνα;
Σήμερα είναι πιο απαραίτητη από ποτέ η πολιτική οριοθέτηση μέσα στο κίνημα: Έχουμε απλά ένα κίνημα και μέσα σε αυτό υπάρχει μια «μαχητική» και «συγκρουσιακή» πτέρυγα που μπορεί να κάνει ότι γουστάρει; Ή ανάποδα έχουμε την αντιπαράθεση ανάμεσα στο δίπολο «ταραξίες – αστυνομία» από τη μια, και «κυβέρνηση – κίνημα» από την άλλη; Το πρώτο δίπολο το προωθούν κυβέρνηση, ΜΜΕ, αλλά και οι αντιεξουσιαστικές ψυχολογίες. Το δεύτερο δίπολο πρέπει να έρθει και πάλι στην επιφάνεια γιατί έτσι μόνο θα γίνουμε επικίνδυνοι για τη σημερινή τάξη πραγμάτων. Το παιχνίδι της κυβέρνησης είναι να μετατοπίζει τη συζήτηση στα απολίτικα μπάχαλα. Η επιδίωξη του κινήματος είναι να φέρνει στο προσκήνιο τον μαζικό αγώνα για να καταργηθεί ο νόμος πλαίσιο και να ηττηθεί ακόμη μια φορά η κυβέρνηση.
Η βία είναι η κυβερνητική μεταρρύθμιση. Η βία είναι η Αστυνομία που συμπεριφέρεται σαν στρατός κατοχής. Η βία είναι οι καλυμμένες προτροπές της πολιτικής ηγεσίας αλλά και των δημοσιογράφων προς την αστυνομία να χτυπήσουν στο ψαχνό. Η βία είναι τα πρωτοσέλιδα της Καθημερινής αλλά και άλλων κυβερνητικών εφημερίδων που προετοιμάζουν για εκτροπή της κατάστασης. Η βία είναι οι υπόνοιες (μπορούμε να τις εκλάβουμε σαν προτροπές) των δημοσιογραφίσκων για νεκρό ή νεκρούς. Η βία είναι η δικαιολόγηση του πυροβολισμού του ειδικού φρουρού. Η βία είναι οι πλαστικές σφαίρες, οι φωτοβολίδες κρότου λάμψης, τα χημικά. Η βία είναι το σακάτεμα με κλωτσιές και χτυπήματα στο κεφάλι πεσμένων στο έδαφος διαδηλωτών. Η βία είναι η προσπάθεια τρομοκράτησης των φοιτητών. Η βία είναι οι μαζικές συλλήψεις και η 10ωρη κράτηση στη ΓΑΔΑ χωρίς δικηγόρο. Η βία είναι ο προπηλακισμός των «καλεσμένων» φοιτητών στα τηλεοπτικά παράθυρα από τους «ανεξάρτητους» δημοσιογραφίσκους.

Είναι μειοψηφία και το ξέρουν. Τους το έχει πει η ΔΑΠ, το έχουν μάθει βλέποντας τα αποτελέσματα των Συνελεύσεων. Το βλέπουν όταν το φοιτητικό κίνημα δεν σκύβει το κεφάλι παρά την καταστολή και την λυσσασμένη επίθεση των κυβερνητικών εκπροσώπων στις τηλεοράσεις. Είναι προβοκάτορες και το ξέρουν. Είναι εμπρηστές και το ξέρουν. Έβαλαν φωτιά στην παιδεία με την απίστευτη επιμονή τους να εξυπηρετήσουν το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Παρόλη τη φίμωση, τη συκοφάντηση, το ξύλο, τα χημικά: Ο αγώνας συνεχίζεται.

ΥΓ: Ας κάνουν μια διαδήλωση υπέρ της κυβέρνησης και του νόμου για να δούε ποιος είναι μειοψηφία.

Ιδρυτική Διακήρυξη - "Αριστερή Ενότητα"

Αριστερά Σχήματα

Για αυτή τη νέα προσπάθεια στους φοιτητικούς χώρους δείτε προηγούμενο άρθρο από τα Αριστερά Σχήματα και ανακοίνωση από τη σελίδα της ΚΟΕ. Διαβάστε ακόμα (μεταγενέστρο) ρεπορτάζ από την εφημερίδα "Αριστερά!"

Η αριστερά να βάλει τον νεοφιλελευθερισμό στο περιθώριο!

Στο προσκήνιο οι ανάγκες του λαού, των εργαζομένων και της νεολαίας!

Εμείς που συγκεντρωθήκαμε στις 10-11 Μάρτη στο Πολυτεχνείο στην Αθήνα, φοιτητικές παρατάξεις, συλλογικότητες, δυνάμεις της αριστεράς, αυτόνομα και ανεξάρτητα ριζοσπαστικά σχήματα και ανένταχτοι φοιτητές και φοιτήτριες που βρεθήκαμε μαζί εδώ και ένα χρόνο σε έναν από τους μεγαλύτερους φοιτητικούς αγώνες των τελευταίων δεκαετιών, αποφασίζουμε σήμερα ... Διαβάστε τη Συνέχεια

Από το μαζικό διήμερο 10-11 Μάρτη που αποφάσισε την ίδρυση της "Αριστερής Ενότητας" εκδόθηκε και ψήφισμα ενάντια στη δολοφονική επίθεση της αστυνομίας στις 8 Μάρτη και στην κρατική καταστολή.

"Αριστερή Ενότητα" στους φοιτητικούς χώρους

Αριστερά Σχήματα

Να προχωρήσουμε στο χρήσιμο και στο αναγκαίο:

Αριστερή Ενότητα

Η «Αριστερή Ενότητα», η συσπείρωση πολλών εκατοντάδων φοιτητών του μπλοκ των καταλήψεων, η συσπείρωση σχημάτων και παρατάξεων από πάνω από 120 συλλόγους ΑΕΙ και ΤΕΙ, είναι γεγονός.
Η «Αριστερή Ενότητα» έχει ληξιαρχική πράξη γέννησης το διήμερο της 10-11 Μάρτη. Το διήμερο που χαρακτηρίστηκε από μαζικότητα (περίπου 800 φοιτητές το παρακολούθησαν), αγωνιστικότητα, ενθουσιασμό, αλλά και από πραγματική πολιτική συζήτηση, δημοκρατία και σεβασμό στην άλλη άποψη. Στην ουσία όμως, γεννήθηκε πολύ νωρίτερα από το Σαββατοκύριακο που πέρασε. Γεννήθηκε μέσα στο κίνημα των καταλήψεων του καλοκαιριού, γεννήθηκε μέσα στο κίνημα για το άρθρο 16. Γεννήθηκε από την ανάγκη να ξεπεραστούν αδιέξοδες λογικές περιχαράκωσης, πολυδιάσπασης, ανούσιας όξυνσης. Γεννήθηκε από την ανάγκη να υπάρξει πολιτική έκφραση στο μπλοκ των καταλήψεων χωρίς να απαιτούνται συμφωνίες «στρατηγικού» χαρακτήρα. Χωρίς δηλαδή να προαπαιτείται δήλωση συμφωνίας στο ένα ή στο άλλο σχέδιο πολιτικών κομμάτων ή οργανώσεων.
Η «Αριστερή Ενότητα» γεννήθηκε από την ανταπόκριση παρατάξεων και σχημάτων από όλη την Ελλάδα στο κάλεσμα της ΚΟΕ για την «παράταξη του 16». Παρατάξεων και σχημάτων που όλη την προηγούμενη περίοδο χωρίς δεύτερη σκέψη βρέθηκαν στο μπλοκ του αγώνα, που έδωσαν όλες τους τις δυνάμεις για να νικήσει το φοιτητικό κίνημα. Την ιδρυτική διακήρυξη την υπογράφουν τα Αριστερά Σχήματα, το Δίκτυο Αυτόνομων Ριζοσπαστικών Αριστερών Σχημάτων (ΔΑΡΑΣ), δεκάδες άλλα ανεξάρτητα, αγωνιστικά, ριζοσπαστικά σχήματα από όλη την Ελλάδα και οι φοιτητές/τριες ενάντια στο σύστημα.
Η επόμενη περίοδος θα είναι περίοδος αγώνα και όχι επιστροφής στην ομαλότητα. Η ανοικτή προσφυγή της κυβέρνησης στη βία και την καταστολή, η διαρκής προειδοποίηση κυβερνητικών εφημερίδων για τη «βία που οδηγεί τις εξελίξεις» δείχνει ότι η αυταρχική, αντιδραστική, βαθιά δεξιά κυβέρνηση Καραμανλή έχει απομονωθεί. Ψηφίζει άρον άρον ένα νόμο που καταγγέλλεται και από τους μέχρι πρότινος συμμάχους της στο χώρο των Πανεπιστημιακών. Η ΔΑΠ επιστρατεύοντας τραμπούκους ή και συμμαχώντας με την ΠΑΣΠ προσπαθεί να φέρει τα Πανεπιστήμια και τους φοιτητές στα μέτρα της κυβέρνησης. Ο αγώνας του κινήματος θα συνεχιστεί, απαιτώντας την κατάργηση του νόμου – πλαίσιο, επιδιώκοντας την έπ’ αόριστον αναστολή του, μπλοκάροντας παντού τις ρυθμίσεις του σε τμήματα και σχολές.
Τα Αριστερά Σχήματα θα αγωνιστούν για να είναι η νέα αυτή συσπείρωση, η Αριστερή Ενότητα, πραγματικά ανοιχτή, δημοκρατική, ενωτική και ριζοσπαστική. Για να αποτελέσει έναν πόλο της αριστεράς που δεν θα προστεθεί στους ήδη υπάρχοντες, αλλά θα αγωνίζεται διαρκώς για μια πλατιά συνεργασία αριστερών σχημάτων, παρατάξεων και αγωνιστών. Για να αποτελέσει έναν πόλο της αριστεράς που θα αφήσει στο παρελθόν όλη την αντιδημοκρατική, γραφειοκρατική λειτουργία δικτυώσεων που λειτουργούν σαν το μακρύ χέρι οργανωμένων δυνάμεων. Για να αφήσει στο παρελθόν λογικές και τοποθετήσεις που δεν βοηθούν στην ανάπτυξη αγώνων και κινημάτων, που δεν προσανατολίζουν σωστά τις μάχες του φοιτητικού κινήματος, που αγνοούν την αναγκαιότητα σύνδεσης του φοιτητικού κινήματος με το λαϊκό κίνημα και την κοινωνία. Για να αφήσει στο παρελθόν τοποθετήσεις που τα δικά τους αδιέξοδα τα φορτώνουν στο κίνημα.
Τα Αριστερά Σχήματα θα αγωνιστούν για να υπάρξει πραγματική ανταπόκριση από δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν στο κίνημα των καταλήψεων, αλλά που οι κεντρικοί πολιτικοί τους σχεδιασμοί, τους απαγορεύουν να προχωρήσουν σε μια κίνηση πραγματικής ανασύνθεσης της αριστεράς και ανασυγκρότησης του φοιτητικού κινήματος. Το διήμερο της 10-11 Μάρτη ήταν πρώτης τάξης ευκαιρία να συμμετάσχουν όλες οι δυνάμεις που όψιμα αναγνώρισαν ότι το αίτημα της ενότητας είναι απαίτηση των ανένταχτων φοιτητών του κινήματος. Ακόμη κι αν ξεπέρασαν το σημερινό υπαρκτό κάλεσμα με δικά τους «καλέσματα» για μια κάποια «ενότητα» και «επανίδρυση» στο μέλλον, ο δρόμος είναι ανοικτός για την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση δυνάμεων της αριστεράς κόντρα στο νεοφιλελευθερισμό, την κυβέρνηση, το δικομματισμό, την εκπαιδευτική αναδιάρθρωση, τις πολιτικές ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΕΕ.
Η «Αριστερή Ενότητα» είναι αυτό που λέει το όνομά της, συγκροτείται πολιτικά σε αυτά που δηλώνει η διακήρυξή της, αλλά συνιστά και κάτι περισσότερο: Μια διαρκή αναμέτρηση με την ανάγκη να εκφραστεί πολιτικά το μπλοκ των καταλήψεων. Μια διαρκή αναμέτρηση με την ανάγκη να αποδεχτούν οι πολιτικές συνιστώσες της φοιτητικής αριστεράς, αυτό που ομολογείται ανοικτά από τον κάθε αγωνιστή του φοιτητικού κινήματος: ότι είναι δυνατόν να υπάρξουν πολιτικές συνεργασίες που να μην κρίνονται από το ποιον επιλέγουμε για σύμμαχο, αλλά από το ποιον επιλέγουμε για αντίπαλο.
Τα Αριστερά Σχήματα θα αγωνιστούν για να γίνει η Αριστερή Ενότητα πρωταγωνιστής των εξελίξεων. Η Αριστερή Ενότητα μπορεί να φέρει την αριστερά στο προσκήνιο. Μπορεί να κάνει περισσότερη πολιτική και λιγότερο συνδικαλισμό. Μπορεί να αποτελέσει έναυσμα για ευρύτερες αναζητήσεις και ανησυχίες. Μπορεί να γίνει το πρώτο αναγκαίο βήμα για να περάσει ο νεοφιλελευθερισμός στο περιθώριο. Βρισκόμαστε ακόμα στην αρχή.

12/3/2007

Όχι στο νόμο Πλαίσιο

(Αριστερά Σχήματα)

Σε λίγες μέρες η κυβέρνηση της ΝΔ, θα καταθέσει τον νόμο πλαίσιο. Η κυβέρνηση επιμένει να περάσει την μεταρρύθμισή της στα Πανεπιστήμια. Ακόμη και μετά το χαστούκι του άρθρου 16, μετά την πανεκπαιδευτική κατακραυγή για την ιδιωτικοποίηση των Πανεπιστημίων, η κυβέρνηση υλοποιεί τα αντιδραστικά της σχέδια.
Υστερα από το σπάσιμο του μαύρου μπλοκ ΝΔ – ΠΑΣΟΚ στο θέμα των ιδιωτικών Πανεπιστημίων, η κυβέρνηση οξύνει την αντιπαράθεσή της με τους φοιτητές και τους Πανεπιστημιακούς. Σαν να θέλει να πάρει ρεβάνς για την αδυναμία της να περάσει τους σχεδιασμούς της, κατεβάζει μια πρόταση νόμου το ίδιο απαράδεκτη με αυτή του καλοκαιριού, εν μέσω καταλήψεων. Μοιάζει να χρησιμοποιεί την εκπαίδευση για να δικαιολογήσει κοινωνική όξυνση και εξελίξεις στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Να αποσυρθεί η πρόταση νόμου για πανεπιστήμια χωρίς άσυλο, για διοικήσεις – μάνατζερ, για κόψιμο των «αιωνίων φοιτητών». Καραμανλής και Γιαννάκου θέλουν έναν νόμο πλαίσιο που θα μετατρέπει τα Δημόσια ΑΕΙ και ΤΕΙ σε Κολέγια. Όπως απέτυχαν να περάσουν τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, έτσι πρέπει να αποτύχουν να εμπορευματοποιήσουν τα δημόσια Πανεπιστήμια.
Ετοιμάζουν μια ανώτατη εκπαίδευση στην υπηρεσία του κεφαλαίου. Μια εκπαίδευση που από τη μια θα είναι μια ακόμη οικονομική αιμορραγία για την οικογένεια, και από την άλλη θα προετοιμάζει τον νέο εργαζόμενο – καύσιμη ύλη στο σύστημά τους. Η κατάργηση του ασύλου (ή η «μετατροπή» του χαρακτήρα του), θέλει να χτυπήσει τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος και την αναφορά του στην πολιτική και στην κοινωνία. Θέλει να προετοιμάσει τον υποταγμένο, λοβοτομημένο αυριανό άνθρωπο.
Χωρίς ντροπή, οι υπουργοί μιλάνε απαξιωτικά για την εκπαίδευση. Θέλουν να κατοχυρώσουν ότι η παιδεία είναι ευκαιρία πλουτισμού των φίλων τους, και όχι κοινωνικό αγαθό. Βάζουν μάνατζερ στα ΑΕΙ σαν να είναι επιχειρήσεις. Μιλάνε για το θέμα των αιωνίων φοιτητών σαν να συνιστά και το παραμικρό έστω πρόβλημα στα Πανεπιστήμια. Στην πραγματικότητα θέλουν να αλώσουν τον δημόσιο χαρακτήρα των σχολών και να σβήσουν την ανορθογραφία του φοιτητικού κινήματος που ενοχλεί.
Ισως πολλοί «γνωστικοί» να μας μιλήσουν για αναδίπλωση και σταμάτημα των καταλήψεων. Παντού και πάντα υπάρχουν καλοθελητές να μας πείσουν ότι κουραστήκαμε. Ακόμη κι αν ντρέπονται να μιλήσουν δημόσια, υπάρχουν δυνάμεις που στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους δεν έχουν την νίκη αλλά τη λήξη. Να τους διαψεύσουμε.
Ζήσαμε το μεγαλύτερο φοιτητικό ξεσηκωμό των τελευταίων 15 χρόνων. Πράγματα που φαίνονταν απίθανα πριν το περσινό καλοκαίρι, έγιναν πραγματικότητα και γέννησαν ένα ελπιδοφόρο και πραγματικά επικίνδυνο για την κυβέρνηση κίνημα. Οι αγώνες μας έφεραν στο προσκήνιο το πρόβλημα της εκπαίδευσης, και απονομιμοποίησαν τα σχέδια ιδιωτικοποιήσεων στην παιδεία.
Οποιοι σπέρνουν ανέμους θα θερίσουν θύελλες: Αυτό το μάθημα δεν το έχει μάθει η κυβέρνηση. Όσο κι αν προσπαθούν εφημερίδες και δημοσιογράφοι να μας πείσουν ότι η κυβέρνηση έβαλε νερό στο κρασί της: Όσες αλλαγές γίνονται στο σχέδιο νόμου αφορούν την προσπάθειά της να πάρει με το μέρος της τις διοικήσεις και τις πρυτανικές αρχές. Δεν αφορούν τα βασικά αιτήματα του αγώνα μας.
Υστερα από το κίνημα που έκανε την αναθεώρηση κενό γράμμα, μπροστά μας έχουμε την πρόκληση να κάνουμε τα σχέδια του Υπουργείου και της ΝΔ να αποτύχουν για μια ακόμη φορά. Το κίνημα αυτό δεν μπορεί να λήξει αποδεχόμενο έναν νόμο πλαίσιο που στις βασικές του διατάξεις παραμένει ο ίδιος με εκείνη την πρόταση που μας ξεσήκωσε το καλοκαίρι.
Μάθαμε να νικάμε. Όμως αυτή η νίκη θα είναι μισή, αν δεν συνοδευτεί από την οριστική απόσυρση των δικομματικών σχεδίων για ένα Πανεπιστήμιο όπου θα βασιλεύει η τάξη και η ασφάλεια, για ένα φοιτητικό κίνημα ξεδοντιασμένο και αφοπλισμένο. Αυτό προετοιμάζει η τηλεκατευθυνόμενη συζήτηση για την ανάγκη «μεταρρυθμίσεων».
Ενάντια σε κάθε λογής «ρεαλισμό» και «σύνεση», το φοιτητικό κίνημα δεν μπορεί παρά να απαντήσει και στην νέα πρόκληση της κυβέρνησης. Να συνεχίσουμε τις πορείες και τις διαδηλώσεις, τις συνελεύσεις και τις καταλήψεις. Να μπουν στο χάρτη των καταλήψεων και οι σχολές που έκαναν εξεταστική. Να μην χαθεί ούτε μια συνέλευση τη βδομάδα αυτή. Να μην πάρει ούτε μια στιγμή ανάσα το Υπουργείο.

Εξεταστική!

(Αριστερά Σχήματα)

Εξεταστική Περίοδος Φεβρουαρίου 2007

Εξεταζόμενο μάθημα:
«Βασικές Αρχές καταστρατήγησης συνταγματικά κατοχυρωμένων δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων»

Υπεύθυνος μαθήματος: ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ
Βοηθοί καθηγητή: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ
Επιτηρητές : ΔΑΠ και ΠΑΣΠ
(Σύνολο μονάδων-credits: 110, Άριστα: 100)

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΠΟΛΛΑΠΛΗΣ ΕΠΙΛΟΓΗΣ (50 μονάδες):
1. Ποιος με την πρακτική του κατασυκοφαντεί επανειλλημένα και υποβαθμίζει την αξία του ελληνικού δημόσιου πανεπιστημίου;
Α)Οι ομάδες των αναρχοτρομοκρατών, που με έδρα τα Εξάρχεια, εξαπολύουν πόλεμο ενάντια στους κατεξοχήν υπερασπιστές του ασύλου και του ελεύθερου πανεπιστημίου, τα «ακούνητα» ΜΑΤ.
Β)Το φοιτητικό κίνημα που με τις καταλήψεις έχει σαν μοναδικό στόχο την καταστροφή των κτιριακών εγκαταστάσεων και το χάσιμο μαθημάτων με αποκορύφωμα τον παντελώς άσκοπο αγώνα του Μαΐου-Ιουνίου. Άλλωστε, παρόμοιοι εξτρεμισμοί είχαν γίνει εις βάρος του λαού και τον Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο.
Γ)Οι εκάστοτε κυβερνήσεις των ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που εσκεμμένα υποχρηματοδοτούν την Παιδεία υποβαθμίζοντας το δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της ώστε να μπορούν να παρουσιάζουν σαν μονόδρομο την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

2. Γιατί πιστεύετε ότι η ΔΑΠ για άλλη μια φορά μετά τις καταλήψεις του Ιούνη χτυπάει τον αγώνα των φοιτητών για Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία;
Α)Λάθος! Η ΔΑΠ ανέκαθεν ήταν αλληλέγγυη με τα κεκτημένα δικαιώματα των φοιτητών. Όσα ακούγονται για σπασίματα καταλήψεων και τραμπουκισμούς στις γενικές συνελεύσεις είναι χυδαία ψέματα που αδικούν την πρωτοπόρα και δημοκρατική παράταξη.
Β)Γιατί, αντίθετα από τους υπόλοιπους φοιτητές, είναι η μόνη που έχει καταλάβει ότι η απαξίωση των πτυχίων μας με την ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ, η κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, η εντατικοποίηση των σπουδών και το δια βίου τρέξιμο για συλλογή credits είναι ο μόνος τρόπος για να αισθάνεσαι ασφαλής και βέβαιος για το φοιτητικό σου παρόν και το εργασιακό σου μέλλον.
Γ)Γιατί η ΔΑΠ αποτελεί το πιο πιστό «σύμμαχο» της ΝΔ στα ΑΕΙ και ΤΕΙ της χώρας και προσπαθεί η αναθεώρηση του άρθρου 16 να μην συναντήσει κανένα εμπόδιο. Για αυτό συκοφαντεί τον δίκαιο αγώνα χιλιάδων φοιτητών αποκαλώντας τους «οικτρές μειοψηφίες» και μας τρομοκρατεί με την εξεταστική και τις «ολέθριες» συνέπειες των καταλήψεων.

3. Γιατί ο Γιωργάκης Παπανδρέου άλλαξε στάση και κάλεσε όλα τα μέλη του ΠΑΣΟΚ να μην στηρίξουν την αναθεώρηση του άρθρου 16;
Α)Γιατί πιέστηκε από τα media και πιο συγκεκριμένα από τους γνωστούς αγωνιστές-δημοσιογράφους Τράγκα, Κακαουνάκη, Πρετεντέρη, Τσίμα και Χατζηνικολάου.
Β)Για καθαρά συναισθηματικούς λόγους. Είδε σε όραμα τον πατέρα του να τον φτύνει κατάμουτρα που πάει με τα νερά της ΝΔ και που παραστράτησε από τις σοσιαλιστικές αρχές που τον δίδαξε…
Γ)Με αυτήν την αλλαγή πλεύσης ο μαζικός και ανυποχώρητος αγώνας του κόσμου της εκπαίδευσης αποδεικνύει ότι μπορούμε να πιέσουμε σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο και να πετύχουμε νίκες. Πάντως, ο Γιωργάκης δεν άλλαξε ουσιαστικά άποψη για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, αφού το ΠΑΣΟΚ ήδη ετοιμάζει «διπλωματική» προεκλογική πρόταση για μη κρατικά ΑΕΙ δίχως να απαιτείται αναθεώρηση του άρθρου 16.

4. Τι μας διδάσκει ο αγώνας του φοιτητικού κινήματος, οι απεργίες των δασκάλων, των καθηγητών, των πανεπιστημιακών και οι καταλήψεις των μαθητών;
Α)Ότι ο μόνος τρόπος να ακουστεί η φωνή μίας αδικημένης κοινωνικής ή επαγγελματικής ομάδας είναι να περιμένει από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ να τα βρουν στη Βουλή αφού και οι δύο αποδεδειγμένα υπερασπίζονται λαϊκά συμφέροντα.
Β)Ότι η συλλογικότητα, η αλληλεγγύη και ο αγώνας δεν φέρνουν ποτέ καμία νίκη. Άλλωστε, τίποτα δεν πετύχαμε το καλοκαίρι με την οπισθοχώρηση της Μαριέττας να μην καταθέσει το νέο νόμο πλαίσιο, ούτε και τώρα που το ΠΑΣΟΚ αλλάζει τη στάση του όσον αφορά την αναθεώρηση του άρθρου 16.
Γ)Ότι ο πανεκπαιδευτικός αγώνας που προασπίζεται λαϊκά αγαθά όπως η Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία είναι δίκαιος, μπορεί να έχει το λαό με το μέρος του, μπορεί να πιέσει και να νικήσει το δικομματισμό.

5. Ποια πιστεύετε ότι πρέπει να ‘ναι η στάση των φοιτητών μετά από ένα μήνα καταλήψεων και μετά από την «στροφή» του Γιωργάκη;
Α)Καιρός είναι οι καταλήψεις να σταματήσουν. Το επαναστατικό τους καθήκον οι φοιτητές το έκαναν. Άσε που παίζει να χάσουμε το τελευταίο επεισόδιο του «LOST» γιατί στην κατάληψη δεν υπάρχει πρίζα για τηλεόραση.
Β)Οι κινητοποιήσεις πρέπει να σταματήσουν άμεσα γιατί αν συνεχιστούν υπάρχει κίνδυνος να χαθούν εξεταστικές. Άλλωστε, ένα φοιτητικό κίνημα που πιέζει το δικομματισμό και μπλοκάρει τις οδηγίες της Ευρωπαϊκές Ένωσης δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να κερδίσει διπλή εξεταστική.
Γ)Αφού το ΠΑΣΟΚ άλλαξε στάση πρέπει να ανοίξουν οι σχολές και να πάμε ήρεμοι στα σπίτια μας αφήνοντας τον Γιωργάκη να υπερασπιστεί στη Βουλή τον λαό, όπως κάνει τόσο καιρό.
Δ)Το φοιτητικό κίνημα ξεπέρασε τον πόλεμο των media και την λασπολογία ενάντια στο άσυλο. Ξεπέρασε την τρομοκρατία αντιδραστικών καθηγητών, της ΔΑΠ και ενίοτε της ΠΑΣΠ για χαμένα εξάμηνα. Τέλος του αγώνα μας δεν είναι ο τερματισμός των συνελεύσεων, των καταλήψεων, των διαδηλώσεων. Είναι να μπλοκάρουμε την κατάργηση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας, την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την οριστική απόσυρση του κυβερνητικού νόμου πλαίσιου.

ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΣΩΣΤΟΥ Ή ΛΑΘΟΥΣ (40 μονάδες):
Α)Η αναθεώρηση του άρθρου 16 και η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα ανακουφίσει την μέση ελληνική οικογένεια αφού θα της δώσει την απίστευτη χαρά να ακουμπάει τα λεφτά της σε Έλληνα επιχειρηματία και όχι στον κάθε τυχάρπαστο.
Β)Ο ανταγωνισμός των ιδιωτικών πανεπιστημίων με τα δημόσια θα ωφελήσει κυρίως τα δημόσια. Ακριβώς όπως ωφέλησε το δημόσιο νοσοκομείο η ύπαρξη ιδιωτικών κλινικών και το δημόσιο σχολείο η ύπαρξη ιδιωτικών.
Γ)Η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων θα περιορίσει την φοιτητική μετανάστευση. Αυτά που θα ιδρυθούν θα είναι εφάμιλλα του Harvard και κοντά στο σπίτι μας. Ανεξάρτητα από το ότι τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του εξωτερικού έχουν δηλώσει ότι δεν αντέχουν οικονομικά την ίδρυση άλλων παραρτημάτων. Ανεξάρτητα από το ότι τα πανεπιστήμια που θα ιδρυθούν θα είναι μόνο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, σύμφωνα με τις δηλώσεις των επίδοξων ιδρυτών (όμιλος Λαμπράκη κ.α.).
Δ)Λεφτά για την Παιδεία η κυβέρνηση δεν μπορεί να βρει. Για αυτό και η Μαριέττα δηλώνει ότι ο μόνος τρόπος να δώσει χρήματα είναι να αναθεωρηθεί το άρθρο 16, να περάσει ο νέος νόμος πλαίσιο και να εφαρμοστεί ο νόμος της αξιολόγησης.

ΕΡΩΤΗΣΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ (20 μονάδες):
Τους τελευταίους 9 μήνες βιώνουμε μία πρωτόγνωρη κατάσταση για τα δεδομένα της ελληνικής εκπαίδευσης. H ΝΔ με την αγαστή συνεργασία του ΠΑΣΟΚ έχουν βαλθεί να καταργήσουν τη δημόσια και δωρεάν παιδεία. Ο νικηφόρος ενωτικός, ανυποχώρητος αγώνας των φοιτητών τον Ιούνη αλλά και τώρα, οι απεργιακές κινητοποιήσεις των δασκάλων και οι μαθητικές καταλήψεις δείχνουν ότι παρά την λάσπη των ΜΜΕ και τους τραμπουκισμούς στις σχολές, ο αγώνας μας μπορεί να πιέσει και να προκαλέσει σοβαρό πλήγμα στον δικομματισμό και στις αντιλαϊκές πολιτικές που ακολουθούνται.
Θα υποταχθούμε στην τρομοκρατία τους; Θα κάνουμε πίσω τώρα που το φοιτητικό κίνημα έχει τη δυνατότητα να τους νικήσει; Μήπως πρέπει ενόψει της 15 Φλεβάρη, που το άρθρο 16 συζητιέται στη Βουλή, να μαζικοποιήσουμε τις συνελεύσεις και τις καταλήψεις και να ανοιχτούμε πιο πολύ στην κοινωνία ώστε να δώσουμε στην Αθήνα την καλύτερη απάντηση σε αυτούς που τόσο καιρό μας διαλύουν το μέλλον;

(Όσοι φοιτητές κοπούν έχουν δικαίωμα επανεξέτασης στην επόμενη Γενική Συνέλευση)
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

Νίκη του κινήματος η πρόταση μομφής στο δικομματισμό

(Αριστερά Σχήματα)

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!

1. Η πρόταση δυσπιστίας του ΠΑΣΟΚ προς την ΝΔ και η αποχώρησή του από τη διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, αποτελεί στην πραγματικότητα πρόταση μομφής του φοιτητικού και εκπαιδευτικού κινήματος απέναντι στον δικομματισμό. Κάτω από το βάρος των φοιτητικών κινητοποιήσεων και των λαϊκών αντιδράσεων για την ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού αγαθού της παιδείας, η αξιωματική αντιπολίτευση αναγκάζεται να υιοθετήσει αντιπολιτευτική στάση και όχι στάση απόλυτης σύμπνοιας με την κυβέρνηση όπως έκανε μέχρι σήμερα. Το φοιτητικό κίνημα ράγισε τη δικομματική συναίνεση.

2. Η ΝΔ και η κυβέρνηση του Καραμανλή, όσο κι αν το παίζει άνετη δεν μπορεί να μην δει ότι έχασε τον πιστό της σύμμαχο στην προώθηση των αντιδραστικών, νεοφιλελεύθερων αλλαγών (τουλάχιστον στο Σύνταγμα). Από την άποψη αυτή, οι εξελίξεις είναι μια ήττα των σχεδίων της κυβερνητικής μεταρρύθμισης, είναι ένα μπλοκάρισμα των απαιτήσεων του ιδιωτικού κεφαλαίου στην παιδεία, στο περιβάλλον, στις εργασιακές σχέσεις. Η αναθεώρηση του Συντάγματος συνολικά είναι υπόθεση ξεκρέμαστη, καθώς όλες οι αλλαγές θα απαιτούν υπερψήφιση από 180 βουλευτές στην επόμενη Βουλή.

3. Το ΠΑΣΟΚ αφού πάλεψε για να περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16, αφού ο αρχηγός του έκανε σημαία της πολιτικής του την ίδρυση ιδιωτικών – μη κρατικών Πανεπιστημίων, αφού παρουσίασε μια πρόταση 15 σημείων που ευθυγραμμίζεται απόλυτα με τα νεοφιλελεύθερα αγγλοσαξωνικά πρότυπα κερδοφορίας του κεφαλαίου, αφού ήρθε σε πλήρη αντίθεση με τις προσδοκίες και τη θέληση χιλιάδων μελών και οπαδών του, σάλπισε υποχώρηση. Το ότι την «ντύνει» με το περίβλημα της πρότασης μομφής, δεν κρύβει την ουσία που είναι η ήττα του δικομματικού μπλοκ, η υποχώρηση των σχεδιασμών τους για γρήγορο, εύκολο, ανώδυνο πέρασμα της συνταγματοποίησης του νεοφιλελευθερισμού.

4. Οι πρόωρες εκλογές που ζητά το ΠΑΣΟΚ και που με αυτές φοβερίζει ο Καραμανλής τον Γιωργάκη, θα αποτελούσαν ήττα για τον δικομματισμό συνολικά, αν γίνουν υπό το βάρος ενός κλιμακούμενου και ορμητικού κινήματος. Σε τίποτα δεν φοβίζουν τον αγωνιζόμενο κόσμο της εκπαίδευσης. Η προσφυγή στις κάλπες σήμερα θα ακυρώσει την συνταγματική αναθεώρηση και θα παραπέμψει στο μέλλον μια σειρά από αντιδραστικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις (παιδεία, υγεία, ασφαλιστικό).

5. Το να μην περάσει η αναθεώρηση του άρθρου 16 με αυξημένη πλειοψηφία αποτελεί ένα σταθμό του αγώνα μας και όχι το τέλος του κινήματός μας. Ο αγώνας συνεχίζεται και καμιά επανάπαυση, καμιά αναστολή των κινητοποιήσεων και των καταλήψεων δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Ο αγώνας μας συνεχίζεται για να μην περάσει ούτε με 151 βουλευτές η αναθεώρηση του άρθρου 16, για να μην κατατεθεί, ούτε τώρα ούτε ποτέ, ο νόμος πλαίσιο, για να υπερασπιστούμε ολοκληρωτικά τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση.

6. Και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, παρόλο που κάτω από το βάρος του κινήματος της παιδείας τα «χάλασαν», δεν θα σταματήσουν να υπηρετούν τον νεοφιλελευθερισμό. Αυτό σημαίνει ότι η απαίτηση του κεφαλαίου για «μεταρρυθμίσεις» θα συνεχίσει να υλοποιείται και να είναι κυρίαρχη πολιτική. Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί για να κάνουμε παρελθόν τον δικομματισμό και να ηττηθεί ο νεοφιλελευθερισμός.

7. Στον αγώνα για την υπεράσπιση του άρθρου 16 έπαιξε σημαντικό ρόλο η διοργάνωση εκδηλώσεων, συσκέψεων, συζητήσεων σε όλη την Ελλάδα, η αντίδραση πλατιών κομματιών του λαού (ακόμη και μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ). Η μετατροπή του αγώνα για την υπεράσπιση του άρθρου 16 και της δημόσιας δωρεάν παιδείας σε αγώνα όλης της κοινωνίας, απαραίτητος όρος για να φτάσουμε ως το τέλος του αγώνα μας.

8. Το φοιτητικό κίνημα είναι πολλαπλά χρήσιμο και αποτελεσματικό. Απέδειξε για δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες ότι οι αγώνες μπορούν να έχουν αποτελέσματα, να καθυστερούν νόμους, να ακυρώνουν πολιτικές άμεσα ή έμμεσα, να οξύνουν τις αντιθέσεις και τις δυσκολίες στα δύο κόμματα του νεοφιλελευθερισμού. Απέδειξε ότι οι αγώνες είναι χρήσιμοι όταν είναι ενωτικοί, όταν είναι μαζικοί, όταν είναι επίμονοι και ανυποχώρητοι.

9. Το σημερινό φοιτητικό κίνημα πρέπει να γεννήσει κάτι καινούριο. Να αποτελέσει το έδαφος για να αλλάξει η κατάσταση στο ίδιο το κίνημα, αλλά και στη φοιτητική αριστερά. Να υπάρξουν ενωτικές πρωτοβουλίες με στόχο την κοινή έκφραση των αγώνων και των αντιστάσεων, αλλά και την αμφισβήτηση του δικομματισμού μέσα στις σχολές.