Η σφαγή στη συνοικία του Τλατελόλκο στο Μεξικό (2 Οκτωβρίου 1968)

Στις 2 Οκτωβρίου του 1968, δέκα μέρες πριν από την τελετή έναρξης των Αγώνων στο Μεξικό, εκατοντάδες φοιτητές εκτελέστηκαν εν ψυχρώ, για να διαφυλαχθεί η ασφάλεια των Αγώνων. Οι διοργανωτές, αλλά και οι ΗΠΑ, ανησυχούσαν για την ομαλή διεξαγωγή των Αγώνων, η οποία… απειλούνταν από τις διαδηλώσεις των φοιτητών. Το πρόβλημα λύθηκε με την επέμβαση του στρατού και της αστυνομίας σε συνεργασία με τη CIA. Η σφαγή στο Τλατελόλκο, όπως έχει μείνει στην Ιστορία, συγκαλύφτηκε. Τα ΜΜΕ την επόμενη μέρα αλλά και για βδομάδες έκαναν λόγο για 25 νεκρούς φοιτητές. Η ανεπίσημη όμως εκδοχή μιλά για 3.000!...Συνέχεια στο http://parallhlografos.wordpress.com 

3 Δεκέμβρη 1944: Η ματωμένη Κυριακή

«... Γύρω από το σημείο της ασφάλτου, όπου είχαν σφαγιασθεί οι σύντροφοί τους, σχηματίστηκαν μικροί όγκοι από λουλούδια και κλαδιά, ενώ εκατοντάδες από τους διαδηλωτές έσκυβαν να βουτήξουν το μαντήλι τους στο νωπό αίμα, που λίμναζε στο κατάστρωμα του δρόμου. Και τα μαντήλια αυτά γίνονταν σημαίες που τις περνούσαν μέσα από τα πλήθη, ενώ όσοι τα κρατούσαν καλούσαν όλους τους γύρω τους να αγγίξουν το ματωβαμένο πανί και να ορκιστούν εκδίκηση εναντίον εκείνων που προκάλεσαν τη σφαγή...»
«Ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση που γνώρισε ποτές η Αθήνα...», «... νέες κοπέλες ηλικίας μόλις δεκατεσσάρων ετών, παρήλαυναν έχοντας τις άκρες από τις φούστες τους βουτηγμένες μέσα στο αίμα που λίμναζε στο δρόμο...»

(Από το βιβλίο του Θανάση Χατζή "Η νικηφόρα επανάσταση που χάθηκε", τόμος Δ' σ.199)

Περισσότερα εδώ

Η ΕΠΟΝ σφράγισε τη ζωή μας

"Πολεμάμε και τραγουδάμε", συνέντευξη με την Άλκη Ζέη για την ΕΠΟΝ από την εφημερίδα "Δρόμος"

Πέτρος Ανταίος: πως ιδρύσαμε την ΕΠΟΝ από το βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου "Μαρτυρίες για τον εμφύλιο και την Ελληνική Αριστερά" σπό το tvxs.gr

Το ιδρυτικό κείμενο της ΕΠΟΝ

Η ΕΠΟΝ σφράγισε τη ζωή μας

του Σπύρου Νοταρά (δημοσιεύτηκε «Αυγή» 22.2.1976)

Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποια θάταν η ζωή μου αν, σ’ ένα κρίσιμο σημείο της, δεν την έτεμναν τόσο βαθειά κι αποφασιστικά ο πόλεμος, η κατοχή, η αντίσταση.

γεννήθηκα σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, σ’ ένα φτωχομαχαλά. Δεν έχει σημασία ποια είναι η πόλη αυτή γι’ αυτό και δεν τη μνημονεύω. Όποια κι αν βάλετε στο νου σα το ίδιο κάνει. Όλες οι πολιτείες κι όλες οι φτωχογειτονιές ίδιες είναι. Κι όλες οι φτωχοφαμελιές σαν τη δικιά μας. Ο πατέρας στο μικρομάγαζο κι η μάνα στο νεροχύτη, στο πλυσταριό και στο μικρό περιβολάκι με τα γεράνια, τα μοσχομπίζελα, τους βασιλικούς.

Κι εμείς, τα παιδιά, στο σχολείο το πρωί και στα σταυροδρόμια τ’ απόγευμα. Γραμματική Τζάρτζανου και ξυλίκι ... Κύρου Ανάβασις και γκαζές ... Άλγεβρα Τόγκα και κρυφτούλι ... Την Κυριακή το πρωί στην εκκλησία, την Κυριακή τ’ απόγευμα στην πλατεία. Την 25^η Μαρτίου παρέλαση με τη στολή της ΕΟΝ. Είχαμε κι όλας αρχίσει να πασαλείβουμε τα μαλλιά με πριγιαντίνη και να κοιτάμε τα κορίτσια σέρτικα. Και τις καλοκαιριάτικες βραδιές αναστατώναμε τη γειτονιά με τις αδέξιες καντάδες μας. «Αν σε αγαπούν τ’ άνθη και στο πουν με γλυκά του έρωτα τραγούδια».

Για εξωσχολικό διάβασμα ούτε κουβέντα να γίνεται. Το πολύ-πολύ κανένα «Μπουκέτο» και τ’ αστυνομικά βιβλιαράκια της εποχής: «Μάσκα» και «Αράχνη», «Ντέντεκτιβ Χ» κι Αρσέν Λουπέν.

Οι πολιτικές συζητήσεις σχεδόν άγνωστες. Μέσα στη Μεταξική δικτατορία τι συζητήσει να γίνουν. Κάτι μισόλογα μόνο και ψου-ψου ο πατέρας με τους φίλους του κι αυτό ήταν όλο. Όσο, όμως, ζύγωνε ο πόλεμος όλο κι άναβαν τα αίματα. Ο κόσμος χωριζόταν σε αγγλόφιλους και γερμανόφιλους. Κάτι αρχίσαμε να ψυλλιαζόμαστε. Δε βαριέσαι, μικροπράγματα. Όλα πνιγόνταν στο τέλμα της χαμοζωής. Κουσκουριό, μικρολογία κι οικογενειακοί καυγάδες που τους διαδέχονταν οικογενειακά γλέντια και ξεφαντώματα.

Αληθινά, πολλές φορές αναρωτιέμαι πως θα ‘ταν η ζωή, η ζωή μας, αν όλα συνεχίζονταν κάπως έτσι. Δεν συνεχίστηκαν όμως. Ο πόλεμος κι η κατοχή που τον ακολούθησε πέσανε σαν ανεμοστρόβιλος πάνω στην τελματωμένη αυτή ζωή και την αναστάτωσαν, την ξεθεμέλιωσαν, τη σάρωσαν. Όλα γύρω μας ήταν σαν και πριν κι όμως όλα ήταν αλλαγμένα – οι άνθρωποι, τα πρόσωπα, οι κουβέντες τους, τα φερσίματά τους. σοβάρεψαν, μέστωσαν θαρρείς, όλοι μαζί, μέσα σε λίγες μέρες. Οι μικροέχθρητες σβήσανε, τα κουτσομπολιά καταλάγιασαν, η μικρολογία έγινε ξαφνικά άτοπη. Η χαμοζωή εξυψωνόταν στο επίπεδο της τραγωδίας. Κι οι άνθρωποι κουβέντιαζαν υπεύθυνα και σοβαρά για την πείνα και το θάνατο, τον πόλεμο και τις αιτίες του, για τις προοπτικές και τ’ αδιέξοδα.

Κι εμείς τα παιδιά, σοβαρέψαμε μέσα σε λίγους μήνες. Συζητούσαμε για τον πόλεμο, για τους Γερμανούς, για τους Άγγλους και τους Ρώσους, για τους αντάρτες που άρχισαν να γεμίζουν τα γύρω βουνά, για τις αντιστασιακές οργανώσεις που φούντωναν στην πόλη.

Και μια μέρα βρεθήκαμε επονίτες. Για έναν έφηβο μιας φτωχογειτονιάς σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, η εμπειρία που λέγεται ΕΠΟΝ ισοδυναμεί με μια μεταμόρφωση τόσο βαθειά κι εκτεταμένη που για να την περιγράψει κανείς θάθελε πολλές, πάμπολες σελίδες. Στις λιγοστές αράδες που ακολουθούν θάθελα να μνημονέψω, με τη μεγαλύτερη δυνατή συντομία, τι μας πρόσφερε η ΕΠΟΝ στον τομέα της κουλτούρας.

Καλύτερα να πως τι στάθηκε η ΕΠΟΝ για την κουλτούρα μας. Γιατί, στις συνθήκες εκείνης της εποχής, αυτά που μπορούσε να προσφέρει, αν μετρηθούν σαν πολιτιστικό υλικό, ήταν λίγα, απίστευτα λίγα,. Θάκαναν ένα σημερινό νέο να χαμογελάσει με συγκατάβαση. Ας μη βιαστεί όμως. Γιατί η ΕΠΟΝ δημιούργησε τέτοιο κλίμα γύρω μας, έγινε ένα τόσο γόνιμο θερμοκήπιο που κι ο παραμικρός σπόρος ρίζωνε και βλάσταινε μέσα σε λίγους μήνες.

Αυτό μας πρόσφερε κυρίως η ΕΠΟΝ: ατμόσφαιρα, κλίμα κι ερεθίσματα. Ιδέες τρανές κι οράματα λαμπρά άρχισαν να κυκλοφορούν στ’ άγουρα μυαλουδάκια μας. Σκέψεις για τη ζωή, για τον άνθρωπο και τη μοίρα του, για την κοινωνία που τον έφτιαξε και για την κοινωνία που θα έπρεπε να φτιάξει εκείνος. Τα όρια της φτωχογειτονιάς, οι κλειστοί ορίζοντες της ασήμαντης πολιτειούλας εξαφανίζονταν. Ο απέραντος κόσμος εισορμούσε στις έκπληκτες ψυχές μας.

Δρούσαμε, πεινούσαμε, συζητούσαμε, αγωνιζόμασταν, σπουδάζαμε, κινδυνεύαμε και διαβάζαμε.

Διαβάζαμε! Πρώτα-πρώτα τις κακοτυπωμένες πολυγραφημένες, χιλιοδιπλωμένες και μουτζουρωμένες παράνομες εφημεριδούλες με τα μεγάλα λόγια και τα φλογερά συνθήματα. Τις ρουφούσαμε. Κι έπειτα συζητήσεις, συζητήσεις, ατέλειωτες συζητήσεις. Αρχίσαμε ν’ αναζητάμε και βιβλία. Όλο και κάτι θα βρισκόταν. Ο ζητών ευρίσκει αντιπολεμική φιλολογία, κοινωνικό μυθιστόρημα, επαναστατική ποίηση, ανακατωμένα, μπερδεμένα, φύρδην-μίγδην. Μυριβήλης και Μαξ Νορντάου, Βάρναλης και Γαλάτεια Καζαντζάκη, Καρλ Μαρξ και Πανάϊτ Ιστράτι.

Είχαμε και τα πάρτυ μας (πάρτυ τα λέγαμε κι όχι πάρτυς). Ποιος δεν θυμάται τα επονίτικα πάρτυ της κατοχής! Μα πάνω απ’ όλα, το σπάσιμο των φραγμών, ο συγχρωτισμός νέων από κάθε τάξη, ηλικία, φύλο και μορφωτικό επίπεδο. Η συντροφικότητα, η φιλία, η εξαλλαγή, ο εμπλουτισμός.

Κι η μεγαλύτερη προσφορά της ΕΠΟΝ: η αυτενέργεια, η πρωτοβουλία, η ανέγνωρη ως τότε ώθηση της δημιουργικότητας. Όποιο ταλέντο κι αν είχες δεν πήγαινε χαμένο. Μόνοι μας γράφαμε τις εφημερίδες μας, μόνοι μας τις τυπώναμε, από μας τους ίδιους ξεπήδησαν κι οι αυτοδίδαχτοι χαράκτες μας που μάθαν να δουλεύουν το λινόλεουμ και το ξύλο. Τα παιδιά που παίζαν κάποιο μουσικό όργανο ήταν περιζήτητα.

Στις απελευθερωμένες περιοχές οι ερασιτεχνικοί θίασοι φύτρωναν σαν τα μανιτάρια. Στους λίγους μήνες της λευτεριάς, μεταξύ της Γερμανικής κατοχής και της Εγγλέζικης, στη μικρή μας πόλη δημιουργήθηκαν δυό σοβαροί ερασιτεχνικοί θίασοι, που ανέβαζαν έργα σαν την «Αγριόπαπια» του Ίψεν και την «Τιμή» του Σούντερμαν, και πολλοί μικρότεροι που έπαιζαν σκετς στις συνοικίες. Φτιάξαμε μια μεγάλη χορωδία μικτή, μια ορχήστρα ελαφράς μουσικής, ένα κουκλοθέατρο για την ψυχαγωγία των μικρών παιδιών και μια λέσχη που ήταν το καύχημα της πόλης μας ώσπου έγινε στάχτη στο βωμό της εμφυλιοπολεμικής μισαλλοδοξίας.

Κάτω απ’ τη στάχτη αυτή έμειναν θαμένοι, χρόνους και καιρούς, οι σπόροι που πρόφτασε να ρίξει η ΕΠΟΝ με τα λιγοστά μέσα που είχε στη διάθεσή της. Οι εμπρηστές πίστεψαν πως είχαν πια ξεμπερδέψει μια για πάντα μ’ αυτή την υπόθεση. Οι σπόροι, όμως, θαρρώ πως κάναν τη δουλειά τους. Κι ας ήταν πια το κλίμα δύσκρατο. Μέσα στ’ αποκαΐδια δεν έπαψαν ν’ απλώνουν τις μικρές κι αδιόρατες ριζούλες τους.

Σαν έρθει η ώρα της άνοιξης τίποτα, τίποτα δεν μπορεί ν αναχαιτίσει τη βλάστηση. Η άνοιξη μιας νέας εποχής είχε σημάνει και για την Ελλάδα. Χελιδόνια της υπήρξαν τα πεινασμένα επονιτάκια της κατοχής. Η άνοιξη αυτή δεν ολοκληρώθηκε ακόμα σ’ ένα ζεστό και πλούσιο σε καρπούς καλοκαίρι. Οι εποχές της Ιστορίας δεν είναι τόσο σύντομες και τόσο κανονικές όσο οι εποχές του χρόνου. Η Ελλάδα ωστόσο απέκτησε μια γενιά πιο ώριμη, πιο υπεύθυνη και πιο προχωρημένη απ’ τις προηγούμενες. Ένα νέο είδος ανθρώπων που θ’ άλλαζαν τη φυσιογνωμία και τα πεπρωμένα αυτού του τόπου.

Στη γενιά αυτή έλαχε μαύρος κλήρος. Προδόθηκε, ταπεινώθηκε, βασανίστηκε, αποδεκατίστηκε. Έζησε – και ζει ακόμα – με το μαράζι και τον καημό της αποστολής που μποδίστηκε να ολοκληρώσει. Φαρμακερό σεκλέτι. Αλλά και με την περηφάνεια του σκυταλοδρόμου που ξεπνοϊσμένος απ’ τ’ ατέλειωτο τρέξιμο στον κακοτράχαλο δρόμο πρόφτασε να παραδώσει τη σκυτάλη.

Εμείς, λοιπόν, τα παιδιά – πενηντάρηδες πάνω-κάτω – κοιτάμε τη σημερινή μας νεολαία, τη διψασμένη για μάθηση και δράση, τη φλογισμένη και στοχαστική, την ωραία μας νεολαία – με τις πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες και τους ψηλότερους στόχους – την ατενίζουμε, λοιπόν, με συγκίνηση και καμάρι και μας αρέσει να συλλογιόμαστε πως οι σπόροι που ρίξαμε δεν πήγαν κι εντελώς χαμένοι. Αν έστω και λίγες καταβολάδες φτάσαν ως τη σημερινή νέα γενιά, χαλάλι. Αν έστω και λίγες καταβολάδες φτάσαν ως τη σημερινή νέα γενιά χαλάλι. Το ψωμί που φάγαμε και το κρασί που ήπιαμε χαλάλι.

37 χρόνια από τη δολοφονία του συγγραφέα Ghassan Kanafani

Ο μεγάλος Παλαιστίνιος επαναστάτης και λογοτέχνης Ghassan Kanafani δολοφονήθηκε μαζί με την 17-χρονη ανιψιά του Lamees, στις 8 Ιούλη του 1972 από σιωνιστές πράκτορες οι οποίοι παγίδευσαν με εκρηκτικά το αυτοκίνητό του.

Ακριβώς την προηγούμενη μέρα η Lamees του είχε ζητήσει να μειώσει τις επαναστατικές του δραστηριότητές και να συγκεντρωθεί περισσότερο στη συγγραφή. Του είχε πει: "οι ιστορίες σου είναι όμορφες," και εκείνος απάντησε: "Να επιστρέψω στο γράψιμο ιστοριών; Γράφω καλά επειδή πιστεύω σε έναν σκοπό, σε αρχές. Την ημέρα που θα εγκαταλείψω αυτές τις αρχές, οι ιστορίες μου θα γίνουν κενές."

Στα απομνημονεύματα που η σύζυγος του Ghassan Kanafani δημοσίευσε μετά το θάνατό του, έγραψε: "Η έμπνευσή του για να γράφει και να εργάζεται ακατάπαυστα ήταν ο Παλαιστινιακός και αραβικός αγώνας ... Ήταν ένας από εκείνους που πάλεψαν ειλικρινά για τη μετεξέλιξη του κινήματος αντίστασης από εθνικιστικό απελευθερωτικό κίνημα σε παναραβικό επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα, του οποίου η απελευθέρωση της Παλαιστίνης θα αποτελούσε ζωτικής σημασίας συστατικό. Πάντα τόνιζε ότι το Παλαιστινιακό πρόβλημα δεν θα μπορούσε να λυθεί απομονωμένο από τη συνολική κοινωνική και πολιτική κατάσταση του αραβικού κόσμου."

Διαβάστε περισσότερα στο http://r-freepalestine.blogspot.com/

Η "ανεξάρτητη" δικαιοσύνη του 1966

Σαν σήμερα το 1966, το κακουργιοδικείο Θεσσαλονίκης στη δίκη για τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη (22 Μάη 1963), καταδικάζει με το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου και κρίνοντας πως “δεν διέπραξαν τα αδικήματα κινούμενοι από ταπεινά ελατήρια”, τους Σπύρο Γκοτζαμάνη -ιδιοκτήτη του τρίκυκλου που έγινε συνώνυμο της παρακρατικής βίας- σε 11 χρόνια φυλάκιση για πρόκληση «βαριών σωματικών κακώσεων(!)» και Μανώλη Εμμμανουηλίδη σε 8,5 χρόνια για «συνέργια». Μικρότερες ποινές λίγων μηνών επιβάλλονται στον γνωστό δοσίλογο Ξενοφώντα (Φον) Γιοσμά, πρόεδρο της παρακρατικής οργάνωσης «Σύνδεσμος Aγωνιστών και Θυμάτων Eθνικής Aντιστάσεως» και αξιωματικό του Γ’ Pάιχ και οκτώ άλλους τραμπούκους για «διατάραξη κοινωνικής ειρήνης» (!)

Η ανακριτική ομάδα υπό τον ανακριτή Χρήστο Σαρτζετάκη, παρά τις προσπάθειες της Χωροφυλακής Θεσσαλονίκης να αποκρύψει κρίσιμα στοιχεία και να εκφοβίσει τους μάρτυρες και παρά τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωσταντίνου Κόλλια (μετέπειτα πρωθυπουργός της Χούντας) είχε στοιχειοθετήσει κατηγορίες για 31 άτομα ανάμεσά τους και για τρανταχτά ονόματα της πανίσχυρης τότε χωροφυλακής Θεσσαλονίκης, όπως οι Κωνσταντίνος Μήτσου, επιθεωρητής Βορείου Ελλάδος, Ευθύμιος Καμουτσής, διευθυντής αστυνομίας, Κωνσταντίνος Δόλκας, Εμμανουήλ Καπελώνης, διοικητής του αστυνομικού τμήματος Τούμπας και άλλοι οι οποίοι παραπέμφθηκαν για «παράβαση καθήκοντος» (!).

Όλους αυτούς παρά την πρόταση του εισαγγελέα Παύλου Δελαπόρτα, οι ένορκοι τους έκριναν αθώους. Μαζί τους αθωώθηκε και όλος ο εσμός του παρακράτους και των ελληνικών και ξένων μυστικών υπηρεσιών που βρίσκονταν πίσω από την οργάνωση της δολοφονίας. Οι ηθικοί αυτουργοί παρέμειναν «γνωστοί άγνωστοι». Η απόφαση των ενόρκων ήταν ότι ο Λαμπράκης «δεν εδολοφονήθη».

Οι Γκοτζαμάνης και Εμμανουηλίδης αμνηστεύτηκαν δύο χρόνια αργότερα από τη χούντα, ενώ εκτοπίστηκαν στη Γυάρο οι συνήγοροι πολιτικής αγωγής στη δίκη και συνελήφθη και φυλακίστηκε για μήνες ο ανακριτής Χρήστος Σαρτζετάκης. Ο Γιώργος Τσαρουχάς, μάρτυρας στη δίκη που είχε τραυματιστεί στην επίθεση εναντίον του Λαμπράκη δολοφονήθηκε με βασανιστήρια το 1968

Δημήτρης Γληνός

«Οι δρόμοι που ανοίγονται σήμερα μπροστά σας δεν είναι πολλοί, είναι δύο. Είτε θελήσετε να τους αναγνωρίσετε είτε όχι είτε προσπαθήσουν να σας τους κρύψουν μέσα στην ομίχλη ιδεαλιστικών σοφισμάτων, οι δρόμοι, που ανοίγονται μπροστά σας, είναι και μένουνε δύο: ή θα πάτε με το μέρος της συντήρησης και της αντίδρασης ή θα πάτε με το μέρος της επανάστασης. Tertium non datur (τρίτος δεν υπάρχει)».

(Γράμμα του Γληνού προς νέους φοιτητές, 1932)

Σαν σήμερα το 1943 πέθανε ο πνευματικός ηγέτης και αγωνιστής δάσκαλος Δημήτρης Γληνός.

Κορυφαίος διανοητής, από τις σημαντικότερες προσωπικότητες του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, σημάδεψε με τη ζωή και το έργο του την εποχή του. Προοδευτικός αστός διανοούμενος, σε μια συνεχή «πορεία προς τ’ αριστερά» (έτσι σκόπευε να τιτλοφορήσει ένα αυτοβιογραφικό του σημείωμα), κερδήθηκε από το κομμουνιστικό κίνημα και αφιέρωσε σ’ αυτό τη ζωή και τη δράση του.
Το έργο του, πλούσιο και μεστό από διδάγματα, είναι πάντα επίκαιρο και οδηγητικό στη σημερινή δύσκολη εποχή, για όσους παλεύουν για έναν άλλο δίκαιο κόσμο, για όσους εμπνέονται από τα ιδανικά του κομμουνισμού.

Διαβάστε αφιέρωμα στο Δ. Γληνό από την εφημερίδα «Αριστερά!» (φ.138 24/1/2004)

«… η σοσιαλιστική ιδεολογία έχει και τούτο το γνώρισμα, που την ξεχωρίζει ιδιαίτερα. Δεν είναι κλείσιμο <είτε άνοιγμα του ορίζοντα σε απέραντο πλάτος και βάθος. Δεν είνε τέρμα, είναι αφετηρία. Δεν είνε το τέλος της ανθρώπινης γνώσης, της ανθρώπινης επιστήμης και της κατάχτησης του κόσμου, είνε η αρχή της>. Γιατί ο σοσιαλισμός χτυπώντας στη βάση της, στη γενεσιουργό αιτία της (δηλαδή στην κατοχή των μέσων παραγωγής) και αίροντας οριστικά την κυριαρχία και την εκμετάλλεψη ανθρώπων από άνθρωπους, <καταργώντας την οικονομική, την κοινωνική και την πολιτική διαφοροποίηση και αφήνοντας απόλυτα ελέφτερη την ατομική διαφοροποίηση των ανθρώπων>, αναιρεί οριστικά και κάθε αιτία, κάθε συμφέρον για την παγιοποίηση, την απολίθωση και την ολιγαρχία της γνώσης, το κλείσιμο του πνευματικού ορίζοντα από τα συμφέροντα μιας κυρίαρχης τάξης και την επιβολή του μυστηριακού και του ακατανόητου, του υπερφυσικού, του «υπέρ λόγον». Ο ανθρώπινος νους απολυτρώνεται οριστικά από τα δεσμά του και οπλισμένος με την αδιάκοπη τελειοποίηση των γνωστικών μεθόδων, έχει μπροστά του ανοιχτό απ’ όλες τις πλευρές τον ορίζοντα για να εισχωρήσει στα πιο απέραντα βάθη του ουρανού και της γης και της ανθρώπινης υπόστασης και μοίρας…»

«Η σοσιαλιστική ιδεολογία» από την Τριλογία του Πολέμου

«… Ο πόλεμος άρχισε στους προϊστορικούς χρόνους με την εγκαθίδρυση της ιδιοχτησίας των μέσων που παράγουνε τα υλικά αγαθά (γης, ζώων, ανθρώπων, εργαλείων, μηχανών) και θα τελειώσει όταν θα εγκαθιδρυθεί σ’ όλη τη γη η κοινοχτημοσύνη των μέσων της παραγωγής. Έτσι θα κλείσει ο πύρινος κύκλος της εκμετάλλεψης, της αρπαγής, της αιματοχυσίας, του ολέθρου και της βαρβαρότητας και θα βασιλέψει ειρήνη απάνω στη γη, ειρήνη και λεφτεριά και δικαιοσύνη. Οι παλιοί Αργοναύτες ξεκίνησαν για ν’ αρπάξουμε το Χρυσόμαλλο Δέρας! Από τότες όλοι οι λαοί μάχουνται και σφάζουνται γι’ αυτό. Εκείνοι που θα κατορθώσουνε να εξαφανίσουνε το «Χρυσόμαλλο Δέρας» από τη γη, θα είναι οι Αργοναύτες που θα σώσουνε την ανθρωπότητα από τον πόλεμο. Ποιοι θα είναι αυτοί; …»

«Ο πόλεμος που έρχεται» από την Τριλογία του Πολέμου

Ένας μεγάλος πνευματικός άνθρωπος του κομμουνιστικού κινήματος, ο Κ. Βάρναλης λέει για τον Γληνό:

"Η οξύτητα, το βάθος, η σιγουριά της σκέψης του Δασκάλου. Η αξιοσύνη του να απλουστεύει τα μπερδεμένα ζητήματα. Η αναλυτική και συνθετική του μαεστρία κι η επιγραμματικότητα του ύφους του κάνουμε το λόγο του να πείθει και να γοητεύει. Ο Γληνός δεν είναι μονάχα μεγάλος επιστήμονας, και μεγάλος Δάσκαλος, ήτανε και μεγάλος τεχνίτης. Αλλά πέρα απ’ όλα αυτά ήτανε και μεγάλος άνθρωπος της δράσης, δεν του έφτανε να ξέρει το σωστό, να το διδάσκει και να το διατυπώνει τέλεια, παρά κι αγωνιζότανε να το πραγματοποιήσει …
Αν τα γραφτά του έχουνε το χάρισμα του ισορροπημένου λόγου των κλασικών κειμένων … ο προφορικός του λόγος άστραφτε όλος από τη φλόγα και το πάθος της πίστης και της αλήθειας.
Αλλά για να συμπληρώσουμε το σκίτσο του Δασκάλου και Φίλου, ό,τι τον έκαμνε αναμφισβήτητο οδηγό ψυχών και έργων ήταν η δύναμη της προσωπικότητάς του. Η παρουσία του, σε κάθε περίσταση, αποτελούσε εγγύηση της νίκης του σωστού.
Όσοι τον ακούσανε σαν Δάσκαλο είτε στα επίσημα ιδρύματα, είτε στ’ ανεπίσημα (της εξορίας) άθελά τους πήγαινε η σκέψη τους στα λίγα επιγραμματικά που λέει ο Θουκυδίδης για τον Περικλή, που τον ορίζει άξιον «γνώναι τα βέλτιστα και ερμηνεύσαι αυτά», δηλαδή άξιον να καταλαβαίνει το σωστό και να το εξηγεί. Κι αυτό το γνώρισμα το ‘χε με το παραπάνου ο Δάσκαλος….".

Τσε Γκεβάρα

Στις 9 Οχτώβρη του 1967, δολοφονήθηκε από πράκτορες της CIA στην Κολομβία, ο Τσε Γκεβάρα. 41 χρόνια μετά στο πρόσωπό του εκατοντάδες εκατομμύρια άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο αναγνωρίζουν ένα φλογερό ανιδιοτελή επαναστάτη.

Ο Τσε Γκεβάρα δεν είναι «σακάκι που μπορεί να το φορέσει ο καθένας». Ενάντια στο εμπορικό προϊόν «Τσε» (μπλουζάκια, δίσκοι, κροκοδείλια αφιερώματα στα ΜΜΕ) που χρόνια τώρα μας πουλάνε έναν «Τσε» ξεδοντιασμένο κι αιθεροβάμονα, έναν «Τσε» φιμωμένο και αβλαβή, αλλά και κόντρα στη χρήση του από μερίδες της Αριστεράς ως «ντεκόρ» στα παχιά λόγια περί «εξέγερσης» και «κοινωνικών πολέμων», την ίδια ώρα που αδιαφορούν για τα διδάγματα από τη ζωή και το έργο του, ας μελετήσουμε την προσφορά του και το ιστορικό πλαίσιο στο οποίο έδρασε, έτσι που η εμπειρία της δεκαετίας του '60 να γίνει ένα ακόμα όπλο για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο.

Γιατί είναι απαραίτητο, αν κάποιος θέλει να μιλήσει ουσιαστικά για τον Τσε, να βγάλει τα αναγκαία συμπεράσματα από αυτή τη δεκαετία των ανολοκλήρωτων επαναστατικών θυελλών.

Διαβάστε: Θέσεις του ΚΟ της Α/συνέχεια για τον Τσε Γκεβάρα.
Αρχείο κειμένων του Τσε Γκεβάρα
Φωτογραφίες

17 Αυγούστου 1944 στην ανταρτομάνα Κοκκινιά

Απ' το βρόχο του μπλόκου βγαλμένη
τους καπνούς, τη φωτιά, τα χωνιά,
τη θηλιά που σού είχαν στημένη
ξεπετιέσαι ψηλά Κοκκινιά...

Ατσαλένια πατρίδα του ιδρώτα
μη λυγώντας να ζήσεις σκυφτά
δίνεις αίμα κι ανάβεις τα φώτα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά ...

Κοκκινιά, Λευτεριά και Ελλάδα
στο βωμό κάποιας μάντρας σφιχτά,

στα ουράνια υψώσαν λαμπάδα
μιας Αυγούστου τρανής δεκαεφτά
(του Γ. Χατζηαναστασίου)

Ο ηρωικός λαός της Κοκκινιάς, από τα πρωτοπόρα τμήματα του αθηναϊκού λαού, μαζί με τις υπόλοιπες λαϊκές συνοικίες της Αθήνας, πρωτοστάτησε στον απελευθερωτικό αγώνα σε όλη τη διάρκεια της κατοχής και ειδικά στη μάχη για τη ματαίωση της επιστράτευσης το Μάρτη του ‘43. Την αγωνιστική του αυτή στάση την πλήρωσε με αίμα.
Τα ξημερώματα της 17ης Αυγούστου του 1944, πάνω από 3.000 βαριά οπλισμένοι Γερμανοί και Έλληνες τσολιάδες συνεργάτες τους, απέκλεισαν την ανταρτομάνα Κοκκινιά που στις αρχές του Μάρτη της ίδιας χρονιάς είχε ήδη δώσει ξανά στον αγώνα 100 περίπου παλικάρια. Διέταξαν όλους τους άντρες από 14 ως 60 χρονών να συγκεντρωθούν στην πλατεία Οσίας Ξένης.
Από τους πάνω από 20.000 που συγκεντρώθηκαν, προδότες κουκουλοφόροι ξεχώρισαν και παρέδωσαν στο εκτελεστικό απόσπασμα στη γνωστή από τότε «Μάντρα της Κοκκινιάς» πάνω από 315 πατριώτες. Άλλοι 8000 συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου και οι περισσότεροι εκτελέστηκαν αργότερα ή μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία
Το 1947 οι δοσίλογοι επικεφαλείς του μπλόκου της Κοκκινιάς Πλυντζανόπουλος και Σγούρος, αθωώθηκαν από το λεγόμενο «Δικαστήριο δοσιλόγων» και έφτασαν μάλιστα αργότερα σε ψηλούς βαθμούς στον «Εθνικό Στρατό». Ο Πλυντζανόπουλος έφτασε στον βαθμό του υποστράτηγου, ενώ ο Σγούρος συνέχισε την καριέρα του σαν διοικητής του Γ’ Τάγματος στη Μακρόνησο.

Διαβάστε μαρτυρίες από το μπλόκο στη σελίδα του δικτύου μαρτυρικών πόλεων και χωριών

Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα

Σαν συνέχεια της προηγούμενης δημοσίευσης για το Σωτήρη Πέτρουλα, δημοσιεύουμε άρθρο της Χριστίνας Μπάρτσα από την Εφημερίδα Αριστερά! Φ.80 7/7/2001 που περιγράφει καλύτερα την πολιτική κατάσταση της περιόδου, με ιδιαίτερες αναφορές στη στάση της ΕΔΑ.

21 Ιούλη 1965 Η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα

Στις 21 Ιούλη 1965 Η ΕΦΕΕ έχει καλέσει τους φοιτητές σε συγκέντρωση στα Προπύλαια σαν απάντηση στο βασιλικό πραξικόπημα της 15ης Ιούλη. Στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρ. Λαδά, η αστυνομία έχει στήσει ενέδρα και επιτίθεται στους συγκεντρωμένους. Ο αγωνιστής φοιτητής Σωτήρης Πέτρουλας πέφτει νεκρός από τα χτυπήματα και τραυματίζονται γύρω στα 300 άτομα. Η αστυνομία επιχειρεί να προχωρήσει σε μυστική ταφή, αλλά η οικογένεια του παλικαριού παραλαμβάνει τη σορό του και η κηδεία του μετατρέπεται σε γενική απεργία και τεράστια μαχητική διαδήλωση με πάνδημη συμμετοχή του λαού της Αθήνας και του Πειραιά.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ, ήταν μέλος της Δημοκρατικής Νεολαίας Λαμπράκη. Η διαφωνία του με τη συνθηκολόγα γραμμή της επίσημης αριστεράς είχε οδηγήσει στη διαγραφή του λίγο καιρό πριν τη δολοφονία του. Το γεγονός αυτό προσπαθήθηκε να αποκρυβεί και η θυσία του Πέτρουλα να γίνει αντικείμενο καπηλείας από τους ρεβιζιονιστές –είναι συνήθης πρακτική τους άλλωστε, να τυμβωρυχούν και να παρουσιάζουν σαν «δικούς τους» αγωνιστές που έχουν συκοφαντήσει, καταγγείλει, διαγράψει.

Το παλατιανό πραξικόπημα που ανέτρεψε τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση Παπανδρέου, όταν ο τελευταίος ζήτησε να αναλάβει το υπουργείο άμυνας, και επέβαλε την κυβέρνηση των αποστατών, πυροδότησε τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση και όλη η χώρα συγκλονίστηκε για δυό μήνες από μαζικότατες αγωνιστικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία.

Η εκλογική νίκη της Ένωσης Κέντρου το ’64 ήταν αποτέλεσμα της λαϊκής απαίτησης και προσδοκίας για πραγματική δημοκρατία, για να σταματήσει το μετεμφυλιακό καθεστώς της υποτέλειας και πλήρους υποταγής στα κελεύσματα των Αμερικάνων, της τρομοκρατίας, της δράσης του φασιστικού παρακράτους, της αντικομμουνιστικής υστερίας, του ξεπουλήματος της Κύπρου. Παρόλο που ο Παπανδρέου έδινε έμπραχτες διαβεβαιώσεις και ξεδίπλωνε της περγαμηνές της αντικομμουνιστικής του δράσης σε κάθε ευκαιρία, από τα υπερατλαντικά αφεντικά δεν μπορούσε να γίνει ανεκτή ούτε η παραμικρή δημοκρατική μεταρρύθμιση, ούτε η όποια στροφή προς τις ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, ούτε –πολύ περισσότερο- η εμφάνιση του λαϊκού παράγοντα στο προσκήνιο, ακριβώς γιατί αυτή η λαϊκή κινητοποίηση και απαίτηση για δημοκρατία και ανατροπή του καθεστώτος της ξενοδουλείας και υποτέλειας είχε τέτοιες διαστάσεις που δεν μπορούσε να είναι εύκολα ελέγξιμη και χειραγωγήσιμη.

Ωστόσο, αυτός ο λαϊκός παράγοντας με την τεράστια δυναμική του βρισκόταν ακαθοδήγητος ώστε να μπορέσει να γίνει δύναμη ανατροπής των σχεδίων που απεργάζονταν οι αμερικάνοι και οι ντόπιοι υποτελείς τους. Η ΕΔΑ, έχοντας μετατραπεί σε ουρά της Ένωσης Κέντρου, έκανε τα πάντα ώστε να αποπροσανατολίσει το κίνημα και να το κρατήσει σε «ανεκτά» πλαίσια (μόνο που απ’ την πλευρά της αντίδρασης δεν υπήρχαν τέτοια). Παρουσίασε το βασιλικό πραξικόπημα απλά σαν συνταγματική εκτροπή που εκπορεύονταν από τα ανάκτορα και όχι από τις ΗΠΑ, κι έτσι η γραμμή της κινήθηκε στα πλαίσια του σεβασμού της συνταγματικής νομιμότητας. Τη στιγμή που στις διαδηλώσεις τίθονταν απ’ το λαό ζήτημα δημοψηφίσματος για το πολιτειακό, ζητούσε να δοθεί εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Παπανδρέου, αντί να ζητήσει την άμεση διενέργεια εκλογών με απλή αναλογική, και αποσιωπούσε το ρόλο των αμερικάνων τη στιγμή που το κίνημα είχε σαφή αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά (θεωρούσε ότι δεν είναι «της ώρας» το αίτημα για αποχώρηση της Ελλάδας από το ΝΑΤΟ). Παίζοντας καθαρά πυροσβεστικό ρόλο, ειδικά «συνεργεία» προσπαθούσαν να πνίξουν τα αντιιμπεριαλιστικά και αντιΝΑΤΟϊκά συνθήματα χαρακτηρίζοντάς τα διασπαστικά και προβοκατόρικα και να επιβάλουν συνθήματα αποδεκτά από τον Παπανδρέου.

Το περιοδικό «Αναγέννηση», που εκείνη την εποχή ήταν η κύρια προσπάθεια για να εκφραστούν στην Ελλάδα οι αντιρεβιζιονιστικές δυνάμεις, προσπάθησε να αποκαλύψει το χαρακτήρα του βασιλικού πραξικοπήματος σαν αποτέλεσμα μιας βαθιάς κρίσης που οφειλόταν στην όξυνση των αντιθέσεων ανάμεσα στις διάφορες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και ανάμεσα στις διάφορες μερίδες της ντόπιας αστικής τάξης και τα πολιτικά κόμματα που τις εκπροσωπούσαν, και στην αντίθεση του λαού προς το καθεστώς της αμερικανοκρατίας, που παρά τις προσπάθειες ευνουχισμού και αποπροσανατολισμού του, είχε πάρει εκρηκτικές διαστάσεις. Προσπάθησε να αποκαλύψει και να καταπολεμήσει τη συνθηκολόγα γραμμή της ΕΔΑ και να συμβάλει στη συσπείρωση των λαϊκών μαζών σε μια αντιιμπεριαλιστική-αντιφασιστική κατεύθυνση.

Το λαϊκό κίνημα που ξεπήδησε κατά τη διάρκεια των Ιουλιανών, ξεπερνώντας στην πράξη την οπορτουνιστική και συνθηκολόγα γραμμή της επίσημης αριστεράς, είχε τη δυναμική να ανακόψει τη μετέπειτα πορεία προς τη φασιστική διχτατορία και την προδοσία της Κύπρου και να επιβάλει μια αντιιμπεριαλιστική δημοκρατική πορεία στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Το ότι αυτό δεν έγινε οφείλεται στο ότι δεν υπήρχε εκείνη η πρωτοπορία με ικανές δυνάμεις να καθοδηγήσουν και να προσανατολίσουν το κίνημα σ’ ένα τέτοιο δρόμο.

Το άγριο χτύπημα των διαδηλώσεων και η δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα, αντί να εκφοβίσουν, δυνάμωσαν πιο πολύ το λαϊκό κίνημα. Με τη θυσία του ο Σωτήρης Πέτρουλας πρόσθεσε το όνομά του στον κατάλογο των ηρώων και μαρτύρων του λαϊκού κινήματος της χώρας μας και έγινε σύμβολο στους αντιιμπεριαλιστικούς αντιφασιστικούς αγώνες του λαού και της νεολαίας.

Σωτήρης Πέτρουλας

Βρισκόμαστε στον Ιούλη του 1965. Το παλάτι, έχει ωθήσει σε παραίτηση την κυβέρνηση της Ένωσης Κέντρου, μετά την απαίτηση του Γεωργίου Παπανδρέουνα αναλάβει το υπουργείο άμυνας ενώ τα ανάκτορα ήθελαν αυτό το κρίσιμο υπουργείο σε κάποιον «δικό τους», και έχει επιβάλει πραξικοπηματικά την κυβέρνηση των αποστατών (Νόβας, Μητσοτάκης κ.α.), πυροδοτώντας τη λαϊκή οργή και αγανάκτηση.

Όλη η χώρα συγκλονίζεται από μαζικές αγωνιστικές κινητοποιήσεις και συγκρούσεις με την αστυνομία. Με κάθε τρόπο ο λαός εκδηλώνει την πίστη του στη νόμιμη κυβέρνησή που είχε εκλέξει ενάμιση μόλις χρόνο πριν με 52,7% και 171 έδρες.

Στις 21 Ιούλη η ΕΦΕΕ καλεί τους φοιτητές σε συγκέντρωση στα Προπύλαια με κεντρικά συνθήματα «Να φύγει η αυλόδουλη κυβέρνηση» «Την κυβέρνηση εκλέγει ο λαός και όχι το παλάτι και οι αμερικανοί» κ.α.
Στη συμβολή των οδών Σταδίου και Χρ. Λαδά, η αστυνομία κατόπιν διαταγών του υπουργού δημόσιας τάξης, ναυάρχου Τούμπα, επιτίθεται στους συγκεντρωμένους. Ο 23χρονος αγωνιστής φοιτητής της ΑΣΟΕΕ, Σωτήρης Πέτρουλας πέφτει νεκρός, ενώ τραυματίζονται εκατοντάδες και συλλαμβάνονται 258 άτομα στην πλειοψηφία τους νεολαίοι, ανάμεσά τους και 28 μαθητές. Η επίθεση της αστυνομίας και οι ξυλοδαρμοί συνεχίζονται επί πέντε ώρες κατά τη διάρκεια των οποίων νεαροί ξυλοκοπούνται άγρια ακόμα και μέσα στο σταθμό Α΄βοηθειών.
Τις επόμενες ώρες εξελίσσεται μια λυσσαλέα προσπάθεια της αστυνομίας να ταφεί ο Πέτρουλας μυστικά. Ο νεκρός από το νεκροτομείο μεταφέρετε εσπευσμένα στο Γ’ νεκροταφείο Πειραιά το οποίο φρουρείται από ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις. Ενώ αναμενόταν η ταφή κατατέθηκε μήνυση εκ μέρους των γονέων του Πέτρουλα κατά των αστυνομικών για ανθρωποκτονία και αίτημα για δεύτερη νεκροψία καθώς υποστήριζαν πως ο Πέτρουλας στραγγαλίστηκε. Κατόπιν της μήνυσης ο εισαγγελέας ανέστειλε τον ενταφιασμό και τελικά η οικογένεια παρέλαβε τη σορό.
Η κηδεία του Πέτρουλα στις 23 Ιούλη, μετατρέπεται σε τεράστια διαδήλωση με μια ανθρωποθάλασσα να ακολουθεί την πένθιμη πομπή από το σπίτι της οικογένειας στον Κολωνό ως το Α’ Νεκροταφείο.

Ο Σωτήρης Πέτρουλας μπήκε στο πάνθεον των ηρώων και μαρτύρων του λαϊκού μας κινήματος αποτελώντας από τότε σύμβολο για τους αντιιμπεριαλιστικούς και αντιφασιστικούς αγώνες του λαού και της νεολαίας.

Σωτήρη Πέτρουλα, Σωτήρη Πέτρουλα

σε πήρε ο Λαμπράκης σε πήρε η Λευτεριά ...


Ρεπορτάζ από την κηδεία από την εφημερίδα «Έθνος»
Άλλα δημοσιεύματα: Έθνος 23/7 (1 , 2) και Έθνος 22/7 (1 , 2)

ΥΓ: Τα περισσότερα δημοσιεύματα που βρήκα αναφέρουν το Σωτήρη Πέτρουλα απλά σαν στέλεχος της νεολαίας της ΕΔΑ. Πολύ λίγες είναι οι αναφορές (ενδεικτικά στο άρθρο του Σπύρου Σακελλαρόπουλου) στο γεγονός ότι ο Πέτρουλας είχε διαφωνήσει σθεναρά σε μια σειρά από συνθηκολόγες επιλογές της ΕΔΑ, και ενδιαφερόταν για τη συσπείρωση των αντιρεφορμιστικών στελεχών της αριστερής νεολαίας. Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα λίγο πριν το θάνατό του να διαγραφεί από την ΕΔΑ, κάτι βέβαια που μετά τη θυσία του οι ρεβιζιονιστές προσπάθησαν όσο μπορούσαν να αποσιωπήσουν προκειμένου να οικειοποιηθούν το θάνατό του.

28 χρόνια χωρίς τον αρχάγγελο της Κρήτης

8 Φλεβάρη του 1980 ήταν που «έβαλε ο Θεός σημάδι» το Νίκο Ξυλούρη. Τον «αρχάγγελο της Κρήτης», το μεγάλο τραγουδιστή, το λαϊκό άνθρωπο, έναν από εκείνους τους ανθρώπους που ποτέ δεν τους αποχαιρετάς πραγματικά επειδή το έργο που άφησαν πίσω τους μένει σημάδι ανεξίτηλο σε δύσκολους καιρούς.

Μια συγκλονιστική φωνή, που υπηρέτησε την παραδοσιακή κρητική μουσική με συνέπεια και αξιοσύνη και την έβγαλε έξω από τα σύνορα του νησιού (1 , 2 , 3 ). Μια γνήσια λαϊκή φωνή που σημάδεψε τα μουσικά πράγματα της δεκαετίας του ’70 τραγουδώντας μερικούς από τους σπουδαιότερους ποιητές της χώρας (Ρίτσο, Βάρναλη κ.α.). Στο «Καπνισμένο Τσουκάλι» του Χρήστου Λεοντή, σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, είναι συγκλονιστικός όταν τραγουδά: «Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα. Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναιαίμα». Το ίδιο και στο «Μπήκαν στην πόλη οι οχτροί» σε στίχους του Γιώργου Σκούρτη ή στο «Πόσα χρόνια δίσεκτα».

Συγκλονιστική επίσης στιγμή, η συμμετοχή του το καλοκαίρι του 1973 στο Μεγάλο μας Τσίρκο, του Ιάκωβου Καμπανέλλη που ανέβασαν στο θέατρο «Αθήναιον», η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος, με αντικείμενο την ιστορική διαδρομή της Ελλάδας στα νεότερα χρόνια στην οποία κρατούσε τον καθοριστικό ρόλο του τραγουδιστή.

Δεν είναι μόνο η φωνή που τον κρατάει ακόμα -28χρόνια μετά το θάνατό του- ανάμεσά μας, αλλά κι η στάση του. Ο Ψαρρονίκος ήταν ένας καλλιτέχνης με την ουσιαστική σημασία αυτής της ταλαιπωρημένης λέξης, ένας ερμηνευτής παρών στους αγώνες του καιρού του κι όχι απομονωμένος σε κάποια καλλιτεχνικά τάχα υψίπεδα. Κατά τη διάρκεια της χούντας η φωνή του έγινε σημαία αντίστασης. «Πότε θα κάνει ξαστεριά», «Αγρίμια κι αγριμάκια μου» ... ο λαός ακουμπούσε στη φωνή του τις κρυφές του ελπίδες. Βρέθηκε στο Πολυτεχνείο μαζί με τον εξεγερμένο λαό, στάση που του κόστισε διωγμούς από τη χούντα και την απαγόρευση των τραγουδιών του, που μετατράπηκαν σε σύμβολα αντίστασης.

Παρόλο που έφυγε νωρίς -44 μόλις χρονών- πρόλαβε να αφήσει πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη, ένα μάθημα για όποιον θέλει να λογίζεται τραγουδιστής, καθώς πρώτος ακολουθούσε το στίχο του Ρίτσου που με τη δική του ερμηνεία χάραξε στη μνήμη μας: Δεν τραγουδούσε για να ξεχωρίσει απ’ τον κόσμο, τραγουδούσε για να σμίξει με τον κόσμο. Γι’ αυτό είναι ανάγκη να επανερχόμαστε στο έργο που άφησε πίσω του αυτός ο σπουδαίος άνθρωπος, ο απαράμιλλος ερμηνευτής, και να το ανακαλύπτουμε ξανά, σα μάθημα ιστορίας, μουσικής, αγώνα κι ανθρωπιάς.

Δείτε αφιέρωμα

Κουμής - Κανελλοπούλου

Στις 16 Νοέμβρη του 1980 δολοφονήθηκαν από άνδρες των ΜΑΤ, η Σταματίνα Κανελλοπούλου και ο Ιάκωβος Κουμής, κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου.
7 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη, το 1980 οι εορταστικές εκδηλώσεις για την επέτειο του Πολυτεχνείου κορυφώθηκαν στις 16 Νοέμβρη, ημέρα Κυριακή με την καθιερωμένη πορεία.

Η κυβέρνηση Ράλλη είχε απαγορέψει τη χρονιά εκείνη στην πορεία να κατευθυνθεί προς την Αμερικάνικη πρεσβεία και σύμφωνα με την απαγόρευση οι διαδηλωτές επιτρέπονταν να φτάσουν μόνο ως το Σύνταγμα και εκεί να διαλυθούν.

Η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ πειθάρχησε παρά τους λεονταρισμούς των προηγουμένων ημερών, αλλά κάμποσες χιλιάδες διαδηλωτών αποφάσισαν να ακολουθήσουν την αριστερή μειοψηφία της ΕΦΕΕ (ΠΠΣΠ, ΑΑΣΠΕ, ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος-Β' Πανελλαδική κ.α.) επιχειρώντας να συνεχίσουν προς την αμερικανική πρεσβεία.

«Η πορεία ανέβηκε την οδό Σταδίου, συνέχισε στην πλατεία Συντάγματος, όπου συγκεντρωμένοι στο πεζοδρόμιο πολίτες διαφόρων παρατάξεων έβριζαν όσους συμμετείχαν, και μπήκε στην οδό Β.Σοφίας. Στο ύψος της βουλής είχαν παραταχθεί οι “δυνάμεις αποκατάστασης της τάξης”. Για λίγα λεπτά τα δύο μέτωπα έμειναν ακίνητα και ανταλάχθηκαν κάποιες φράσεις. Στην συνέχεια το μπλοκ των διαδηλωτών έκανε τα πρώτα βήματα προς τον σχηματισμό των Ματ και τότε αυτά επιτέθηκαν. Η μάζα των διαδηλωτών ήταν πυκνή και η υποχώρηση ήταν δύσκολη» (Μαρτυρία από το Εντός Εκτός Εναλλάξ).

Στη συνέχεια τα ΜΑΤ μετέτρεψαν το κέντρο της Αθήνας σε πραγματικό σφαγείο με δυό νεκρούς διαδηλωτές (Κανελλοπούλου, Κουμής) τουλάχιστον δυό τραυματίες από αστυνομικά περίστροφα, εκατοντάδες σπασμένα κεφάλια, συλλήψεις κλπ...

Η 20χρονη εργάτρια Σταματία Κανελλοπούλου βρέθηκε πεσμένη σε πεζοδρόμιο της οδού Πανεπιστημίου χτυπημένη άσχημα από αστυνομικά γκλομπ. Μεταφέρθηκε αναίσθητη στο «Ιπποκράτειο» όπου άφησε την τελευταία της πνοή, προτού οι γιατροί της προσφέρουν τις πρώτες βοήθειες.

Ο 26χρονος Κύπριος φοιτητής της Νομικής Ιάκωβος Κουμής βρέθηκε στην Πλατεία Συντάγματος με βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις από γκλομπ (από σφαίρα αστυνομικού περιστρόφου υποστηρίζουν άλλοι), διακομίστηκε στο «Λαϊκό» και άφησε την τελευταία του πνοή λίγες μέρες αργότερα.

Στις 10 το βράδυ της ίδιας ημέρας ο Ανδρέας Παπανδρέου δηλώνει: «Μικρές ομάδες ανευθύνων στοιχείων και προβοκατόρων άγνωστης και ύποπτης προέλευσης δημιούργησαν θλιβερά έκτροπα με προφανή σκοπό να αμαυρώσουν και να δυσφημήσουν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο του Πολυτεχνείου» ... Οι οργανώσεις της άκρας Αριστεράς τον κατηγορούν ότι βοήθησε την κυβέρνηση της ΝΔ «σαν να έχει αναλάβει από τώρα το υπουργείο Δημόσιας Τάξης» (Προκήρυξη ομάδα Πρωτοβουλίας Πολυτεχνείου '80). (Το Βήμα)

Η κυβέρνηση περιορίστηκε να εκφράσει την οργή της για τις "οργανωμένες ομάδες αναρχικών και εξτρεμιστικών στοιχείων" που "αμαύρωσαν τη μεγάλη λαϊκή επέτειο και προκάλεσαν βάναυσα τα δημοκρατικά και ειρηνικά αισθήματα του συνόλου του ελληνικού λαού", διευκρινίζοντας απλώς ότι "για τις συνθήκες υπό τις οποίες σημειώθηκε ο θάνατος νεαρής εργάτριας διετάχθησαν διοικητικές ανακρίσεις".

Μια βδομάδα αργότερα στη Βουλή έγινε πολύωρη συζήτηση για τα γεγονότα.
"Και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ σπάθην κρατεί στα χέρια του για να αμυνθεί εναντίον των δαιμόνων. Δεν κρατεί άνθη", έλεγε ο Γ. Ράλλης.
Ενώ ο Γιάννης Ζίγδης: "Η βασική αιτία του κακού είναι ότι η κυβέρνηση διατηρεί ένα Σώμα που αποτελεί ντροπή, τα ΜΑΤ. Δεν είναι αστυνομία αυτό, αυτό είναι Σώμα ΕΣ-ΕΣ, είναι χειρότερο από την ΕΣΑ, τα μέλη του είναι κακούργοι, όχι ότι οι άνθρωποι γεννήθηκαν κακούργοι, αλλά εκπαιδεύονται για να γίνουν κακούργοι. Τους είδα στη Ρόδο, όπου επετέθηκαν εναντίον ενός λαού που έκανε μια ειρηνική παρέλαση. Επετέθηκαν με τέτοια λύσσα, που δεν έχω δεί ούτε στους Ιταλούς φασίστες, όταν ήμουν παιδί στη Ρόδο (...) Ας έχουμε μια ειδική συνεδρίαση για το αν μπορεί μια Δημοκρατία να διατηρεί κρατικά όργανα , τύπου ΜΑΤ. Αυτά είναι μόνο για τους 'Χίτλερ', μόνο για τους 'Μουσολίνι'. Είναι αδιανόητο να υπάρχουν σε μια δημοκρατική Πολιτεία".

Στην ίδια συζήτηση, Παπανδρέου και Φλωράκης, αρκέστηκαν σε υποδείξεις περί του χώρου και του χρόνου κατά τον οποίο οι αστυνομικές δυνάμεις θα έπρεπε να ανοίξουν τα κεφάλια των διαδηλωτών. "Θα ήταν σε θέση, πραγματικά, η Αστυνομία στο σημείο της σύγκρουσης να προχωρήσει με ελιγμό τέτοιο, ώστε να αποκοπεί, το επαναλαμβάνω, το σώμα των 2.000 εξτρεμιστών και εκεί να τους αντιμετωπίσει", έλεγε ο Ανδρέας. Ήξερε ότι για να φτάσει στην εξουσία όφειλε να κάνει ορισμένες υποχωρήσεις. (ΙΟΣ της Ελευθεροτυπίας).

Για τους θανάτους διατάχτηκε ΕΔΕ, η οποία φυσικά δεν κατέληξε πουθενά, ως είθισται Οι δράστες των δύο θανάτων έμειναν ατιμώρητοι καθώς όσοι από τους αστυνομικούς κατηγορήθηκαν για τα επεισόδια της 16ης Νοέμβρη του 1980, αθωώθηκαν 7 χρόνια αργότερα.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες (1 , 2) είναι από το Ιndymedia και η γελοιογραφία είναι από τη σελίδα του Νίκου Σαραντάκου

No Pasaran!

Σαν σήμερα το 1989 πέθανε η Πασιονάρια (Ντολόρες Ιμπαρούρι), θρυλική μορφή του Ισπανικού Εμφύλιου Πολέμου και του Κομμουνιστικού κινήματος, αφοσιωμένη πολέμια του φασισμού και υπέρμαχος των δικαιωμάτων των γυναικών.

Γεννήθηκε το 1895, στη χώρα των Βάσκων, στην Ισπανία. Λόγω της οικονομικής αδυναμίας της οικογένειάς της -φτωχή οικογένεια ανθρακωρύχων- δεν σπούδασε δασκάλα, όπως επιθυμούσε και έγινε μοδίστρα. Το 1916, σε ηλικία 21 χρονών, παντρεύτηκε τον Juliαn Ruiz, ανθρακωρύχο, ενεργό μέλος του εργατικού κινήματος και έκανε έξι παιδιά από τα οποία επέζησαν τα δύο

Για την κοινωνική θέση των γυναικών εκείνη την εποχή η ίδια γράφει στην αυτοβιογραφία της: «Στην εποχή μου οι γυναίκες ήταν οικιακοί σκλάβοι χωρίς δικαιώματα. Και η λέξη "γάμος" σήμαινε για εμάς: ράψιμο, εγκυμοσύνες και κλάματα. Κλάματα, πολλά κλάματα για την κακή μας μοίρα, για την παντελή έλλειψη δύναμης, για τα αθώα παιδιά μας στα οποία έπρεπε να προσφέρουμε φροντίδες βουτηγμένες στα δάκρυα. Κλάματα για τη γεμάτη πόνο ζωή μας, μια ζωή χωρίς προοπτικές, γεμάτη αδιέξοδα. Πικρά δάκρυα με μια κατάρα μόνιμα στην καρδιά και μια βλασφημία στα χείλη».

Το 1917 ο Ruiz φυλακίστηκε για τις πολιτικές του δραστηριότητες. Κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του η Ντολόρες εξοικειώθηκε με τις ιδέες του μαρξισμού, προσχώρησε στη σοσιαλιστική οργάνωση της πόλης της και αργότερα το 1920 στο νεοϊδρυθέν Ισπανικό Κομμουνιστικό Κόμμα. Άρχισε να γράφει στην εφημερίδα των ανθρακωρύχων «El Mineero Vizcaino», με το ψευδώνυμο «Λουλούδι του Πάθους» για να μείνει γνωστή στην ιστορία του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος ως «La Pasionaria».

Σύντομα εξελίχθηκε σε σημαντική προσωπικότητα του ισπανικού κινήματος και το 1930 εξελέγη μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος. Την επόμενη χρονιά έγινε εκδότρια της εφημερίδας «Mundo Obrero» -κεντρικό όργανο του ΚΚ Ισπανίας, θέση την οποία χρησιμοποίησε για να προβάλει ιδέες που θα βελτίωναν την κοινωνική θέση της γυναίκας.

Φυλακίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1931 και τελικά, ύστερα από αρκετές ταλαιπωρίες, απελευθερώθηκε τον Ιανουάριο του 1933. Συνέχισε με πάθος τους αγώνες της κατά του επερχόμενου φασισμού, ταξίδεψε στη Σοβιετική Ενωση και ανέβηκε πολύ στην ιεραρχία του Κομμουνιστικού Κινήματος.

Οι πολιτικές εξελίξεις στην Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι και στη Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ τής έφερναν εφιάλτες. Έλεγε: «Μην κλείνετε τα μάτια σας στην άνοδο αυτών των στοιχείων. Αν σε μια χώρα της Ευρώπης οι φασίστες καταφέρουν να αποκτήσουν εξουσία, τότε η μπόρα θα μας πάρει όλους». Βοήθησε στην ίδρυση της Παγκόσμιας Επιτροπής Γυναικών κατά του Πολέμου και του Φασισμού.

Το 1936 εξελέγη βουλευτής και το 1937 αντιπρόεδρος του Ισπανικού Κοινοβουλίου. Αγωνίστηκε για τον εκσυγχρονισμό της νομοθεσίας, των εργατικών δικαιωμάτων, για τη βελτίωση της δημόσιας υγείας, κατάφερε ακόμη και να διαπραγματευτεί με επιτυχία την αποφυλάκιση αρκετών πολιτικών κρατουμένων.

Με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφύλιου, ύψωσε τη φωνή της για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Με το χάρισμά της να ξεσηκώνει με το λόγο και την πένα της τα πλήθη έμεινε στην ιστορία με το διάσημο “No Pasaran!” ("Δεν θα περάσουν" -οι φασίστες), που ακούστηκε στη ραδιοφωνική ομιλία της στις 18 Ιουλίου του 1936. Μια φράση που έγινε σύνθημα όλων των δημοκρατικών, των επαναστατημένων, του κάθε ιδεολογικού αγώνα, ακόμα και μέχρι σήμερα. [Ολόκληρη η ομιλία στο τέλος του αφιερώματος].

Ιστορικές έμειναν ακόμα δύο διακηρύξεις της. Η περίφημη «είναι καλύτερο να είμαστε χήρες ηρώων, παρά σύζυγοι δειλών». Και το θρυλικό: «Οι Ισπανοί να πεθάνουν όρθιοι, παρά να ζήσουν γονατιστοί».

Μετά την κατάληψη της Μαδρίτης από τις δυνάμεις του Φράνκο το 1939, έφυγε ως πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Επέστρεψε στην Ισπανία μετά το θάνατο του Φράνκο και εξελέγη πάλι βουλευτής το 1977 –σε ηλικία 81 ετών- στις πρώτες εκλογές μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας.

Τιμήθηκε με το βραβείο ειρήνης Λένιν το 1963 και με το παράσημο Λένιν το 1965. Διετέλεσε Γενική Γραμματέας του Ισπανικού Κομμουνιστικού Κόμματος την περίοδο 1944-1960 και στη συνέχεια πρόεδρος του ως το θάνατό της το 1989, σε ηλικία 93 ετών από πνευμονία.

Πέθανε στις 12 Νοεμβρίου 1989, σε ηλικία 93 ετών, από πνευμονία.

ΥΓ:

Εργαζόμενοι, Αντιφασίστες, εργαζόμενε λαέ

Σηκωθείτε,
Ετοιμαστείτε να υπερασπιστείτε την λαϊκή ελευθερία και τα δημοκρατικά επιτεύγματα του λαού!
Από τις δηλώσεις της κυβέρνησης και του λαϊκού μετώπου γνωρίζετε ήδη την σοβαρότητα της στιγμής.
Με την κραυγή «ο φασισμός δεν θα περάσει» αντισταθείτε κομμουνιστές, σοσιαλιστές, αναρχικοί, στρατιώτες και πιστές στον λαό δυνάμεις στους προδότες που θέλουν να κυλήσουν στη λάσπη την τιμή σας.
Όλη η χώρα τρέμει από οργή μπροστά στις πράξεις αυτών των αλιτήριων, που θέλουν με φωτιά και σπαθί να αιματοκυλήσουν και να τρομοκρατήσουν τον ισπανικό λαό.
Αλλά δεν θα τα καταφέρουν!
Όλη η Ισπανία έχει ξεσηκωθεί. Στη Μαδρίτη ο λαός έχει βγει στους δρόμους και δίνει δύναμη στη Κυβέρνηση με το αγωνιστικό του πνεύμα να αφανίσει τους εξεγερμένους αντιδραστικούς φασίστες.

Νέοι, Εμπρός, στον αγώνα!
Γυναίκες, ηρωικές γυναίκες του λαού.
Πολεμείστε στο πλευρό των ανδρών, υπερασπιστείτε μαζί το ψωμί σας και την ζωή των παιδιών σας που κινδυνεύει !
Στρατιώτες, παιδιά του λαού! Προχωρήστε μαζί σαν ένας άνθρωπος, στη πλευρά της Κυβέρνησης, στο πλευρό των αδελφών σας και των συντρόφων σας.
Αγωνιστείτε για την Ισπανίας της 16 Φεβρουαρίου
Εργαζόμενοι όλων των πολιτικών κατευθύνσεων!
Αν δεν πέσει κανείς ούτε ένα λεπτό σε αμφιβολίες, τότε θα γιορτάσουμε αύριο την Νίκη! Να είστε όλοι έτοιμοι να δράσετε. Κάθε εργαζόμενος, κάθε αντιφασίστας, πρέπει να δει τον εαυτό του κινητοποιημένο στρατιώτη.

Λαέ της Καταλωνίας,
Βάσκοι, λαέ της Γαλικίας, λαέ όλης της Ισπανίας!
Εμπρός για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Το κομμουνιστικό κόμμα σας καλεί στον αγώνα.
Εργαζόμενοι πάρτε θέση και υπερασπιστείτε τη χώρα σας ενάντια στους εχθρούς του λαού!
Ζήτω το λαϊκό μέτωπο

Ζήτω η ένωση των αντιφασιστών

Ζήτω η δημοκρατία.

(Πηγή: ange-ta.blogspot.com)

40 χρόνια από τη δολοφονία του Τσε

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΟΕ

Σαν σήμερα, 40 χρόνια πριν, στις 9 Οκτώβρη του 1967, εκτελέστηκε στο χωριό Λα Ιγκέρα της Βολιβίας ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα. Από τότε μέχρι σήμερα ο Τσε έγινε το σύμβολο της εξέγερσης και της επανάστασης, όσο κι αν η εικόνα του έγινε brand name που πουλιέται σε επετειακή συσκευασία.
Κι όμως για τους λαούς και ειδικά για τη νεολαία, ο Τσε αποτελεί έναν φλογερό, ανιδιοτελή, σημαντικό επαναστάτη, έναν κομμουνιστή ηγέτη, που με τη ζωή του, τη δράση του, και τον ίδιο τον θάνατό του, μετατράπηκε σε σύμβολο του αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον καπιταλισμό.
Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα έγινε σύμβολο στις κόκκινες σημαίες που ανεμίζουν σε όλο τον κόσμο. Από τον αντιστεκόμενο λαό της Κούβας, τους εξεγερμένους του Αργεντινάτζο, τους νεολαίους που αντιπάλεψαν τον CPE στη Γαλλία, τους αγωνιζόμενους φοιτητές στην Ελλάδα, τους υποστηρικτές της Μπολιβαριανής επανάστασης στην Βενεζουέλα, τους νέους του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, τους αγωνιστές για την κοινωνική δικαιοσύνη και την λαϊκή κυριαρχία όπου γης.

Σήμερα γίνεται πιο ακόμα πιο αναγκαία εκείνη η αριστερά που θα αποτελεί δύναμη ανατροπής και αλλαγής. Που δεν θα φυλακίζει τη σκέψη της και τη δράση της στο σημερινό καταστροφικό κοινωνικό σύστημα. Που καταλαβαίνει ότι οι κόκκινες σημαίες με το πρόσωπο του Τσε δεν συμβολίζουν μόνο τον αγώνα αλλά και μια άλλη κοινωνία.
Σήμερα που η φτώχεια, ο πόλεμος, η κοινωνική αδικία γίνονται καθεστώς για δισεκατομμύρια ανθρώπους σε όλη τη γη... Σήμερα που η έννοια της επανάστασης και της κοινωνικής ανατροπής εξοβελίζεται από την πολιτική σκηνή και τη δημόσια συζήτηση... Σήμερα που πολλοί από τους αρνητές του τον τιμάνε... Σήμερα γίνεται ακόμη πιο πραγματική η έκκληση του Τσε Γκεβάρα: «Όλη μας η δράση είναι μια κραυγή πολέμου ενάντια στον ιμπεριαλισμό και μια παλλόμενη έκκληση για την ενότητα των λαών ενάντια στο μεγαλύτερο εχθρό του ανθρώπινου γένους: τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής...»

Αξίζει επίσης να δείτε το σημερινό αφιέρωμα στις Χαμηλές Πτήσεις ή ένα παλιότερο του

Παρείσακτου και να ακούσετε το μουσικό αφιέρωμα του Allou Fun Marx

Πάντα επίκαιρα τα διδάγματα της Κινέζικης Επανάστασης

Την 1η Οχτώβρη 1949 ο Μάο Τσετούνγκ ανακηρύσσει στο Πεκίνο τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας.

Ήταν η νικηφόρα κατάληξη μιας μεγάλης πορείας σχεδόν τριών δεκαετιών που πέρασε από διάφορες φάσεις, υποχωρήσεις και εφόδους, συνάντησε δυσκολίες, ξεπέρασε εμπόδια, αντιμετώπισε τους ξένους εισβολείς και τις δυνάμεις της αντεπανάστασης, γνώρισε άγρια τρομοκρατία, έδωσε χιλιάδες μάρτυρες και ήρωες, κέρδισε τις λαϊκές μάζες και πλούτισε την επαναστατική θεωρία και πράξη.

Ήταν η αρχή μιας άλλης μεγάλης πορείας για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση που μεταμόρφωσε την καθυστερημένη αχανή Κίνα και τον πληθυσμό της, δοκίμασε άλλες μεθόδους και τρόπους γι’ αυτή τη μεταμόρφωση, προχώρησε τη θεωρία και κληροδότησε τεράστια εμπειρία, υπερασπίστηκε τις αρχές και τα ιδανικά του κομμουνισμού, ενέπνευσε και καθοδήγησε εθνικοαπελευθερωτικά και επαναστατικά κινήματα.

Η Κινέζικη επανάσταση μπόρεσε να επικρατήσει χάρη στην προσφορά και καθοδήγηση του Μάο Τσετούνγκ που εντόπισε τις ιδιομορφίες και ιδιαιτερότητες της επανάστασης στη χώρα του, καθόρισε τις σωστές τακτικές συμμαχιών και συνεργασιών, αναγνώρισε το βασικό ρόλο της αγροτιάς, διατύπωσε τις αρχές του λαϊκού παρατεταμένου πολέμου, εξόπλισε τους Κινέζους κομμουνιστές για να οικοδομήσουν τη σχέση τους με τις λαϊκές μάζες και να τις κερδίσουν, να σφυρηλατήσουν το λαϊκό στρατό. Η νίκη της Κινέζικης Επανάστασης τροποποίησε τον παγκόσμιο συσχετισμό δυνάμεων, έδωσε ώθηση στα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και τους κληροδότησε μια πλούσια εμπειρία.

Η νίκη της Κινέζικης Επανάστασης είναι η αρχή του δύσκολου έργου της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Η Λαϊκή Κίνα άρχισε να χτίζεται, να βγαίνει από τη φτώχεια και την αμάθεια, με την ακούραστη δουλειά των Κινέζων Κομμουνιστών και του κινέζικου λαού, αξιοποιώντας κάθε φυσικό πόρο και κάθε παραγωγική δυνατότητα της χώρας, με δοκιμασίες και πειραματισμούς άλλοτε πετυχημένους και άλλοτε όχι, βγάζοντας διδάγματα από την εμπειρία της Σοβιετικής Ένωσης και των απελευθερωμένων περιοχών στη διάρκεια της Κινέζικης Επανάστασης. Ένα τεράστιο έργο, σε μια τεράστια, καθυστερημένη, μισοφεουδαρχική χώρα.

Ένα τεράστιο έργο

Οι Κινέζοι κομμουνιστές είχαν μπροστά τους το καθήκον της εδραίωσης της επανάστασης, της διαπαιδαγώγησης των λαϊκών μαζών, της ορθής λύσης των αντιθέσεων στους κόλπους του λαού. Ένα τεράστιο καθήκον σε μια αχανή και πολυπληθή χώρα (475 εκατομμύρια πληθυσμός το 1949).

Η Κινέζικη Επανάσταση αναμετρήθηκε με το ζήτημα της ταξικής πάλης σε συνθήκες σοσιαλιστικής οικοδόμησης, με την αστική τάξη ακόμα και μέσα στο κόμμα, με την παλινόρθωση του καπιταλισμού, κληροδοτώντας μια μεγάλη εμπειρία. «Η σοσιαλιστική επανάσταση μόνο στον οικονομικό τομέα, σε ότι αφορά την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, δεν αρκεί. Και δεν εξασφαλίζει την σταθερότητα. Πρέπει ακόμα να ολοκληρωθεί η επανάσταση στον πολιτικό και ιδεολογικό τομέα. Ο αγώνας για το ποιος – ποιον, ο σοσιαλισμός ή ο καπιταλισμός, στον πολιτικό και ιδεολογικό τομέα διεξάγεται για μια πολύ μεγάλη χρονική περίοδο πριν κριθεί η έκβασή του. Μερικές δεκάδες χρόνια δεν αρκούν γι’ αυτό...» (Μάο).

Κι όταν ήταν ορατός ο κίνδυνος η Κίνα να αλλάξει χρώμα, εξαπολύθηκε η Πολιτιστική Επανάσταση, το μεγαλύτερο κίνημα σε συνθήκες δικτατορίας του προλεταριάτου, για να μπορέσει «το προλεταριάτο να αντεπιτεθεί και να απαντήσει σε κάθε πρόκληση της αστικής τάξης στον ιδεολογικό τομέα και να μετασχηματίσει την ηθική φυσιογνωμία όλης της κοινωνίας με τη σκέψη, την κουλτούρα, τα ήθη και τις συνήθειες του προλεταριάτου», για «να καταπολεμήσουμε και να συντρίψουμε όλους αυτούς που κρατούν καθοδηγητικές θέσεις αλλά βαδίζουν στον καπιταλιστικό δρόμο, να κριτικάρουμε τις αντιδραστικές ακαδημαϊκές αυθεντίες της αστικής τάξης, να κριτικάρουμε την ιδεολογία της αστικής τάξης και όλων των εκμεταλλευτριών τάξεων ...» (από την απόφαση του ΚΚ Κίνας για την Πολιστιστική Επανάσταση).

Η Κινέζικη Επανάσταση αντιπαρατέθηκε με τον ρεβιζιονισμό του ΚΚΣΕ, υπερασπίστηκε τις επαναστατικές αρχές και εξόπλισε θεωρητικά το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στην αντιρεβιζιονιστική πάλη.

Δίδαγμα για το σήμερα

Σήμερα η Κίνα έχει αλλάξει χρώμα. Αυτό δεν ακυρώνει καθόλου την τεράστια σημασία και συμβολή της Κινέζικης Επανάστασης. Αντίθετα, επιβεβαιώνει πως το χτίσιμο μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας και η αποτροπή της καπιταλιστικής παλινόρθωσης κρίνεται σε μια περίοδο «μάλλον μακρόχρονη παρά ολιγόχρονη», πως είναι «καθήκον μάλλον δύσκολο παρά εύκολο», πως απαιτείται δουλειά «μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα, χρόνο με το χρόνο».

Σήμερα που ο ιμπεριαλισμός έχει εξαπολύσει ολομέτωπη επίθεση στους λαούς όλου του κόσμου και το επαναστατικό κίνημα βρίσκεται σε υποχώρηση, να αντλήσουμε εμπειρία και διδάγματα από την Κινέζικη Επανάσταση ώστε να οικοδομηθεί η επαναστατική πρωτοπορία που θα καθοδηγήσει τους λαϊκούς αγώνες. Να ενωθούν οι λαοί όλου του κόσμου, να υψώσουμε το ανάστημά μας, να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να αψηφήσουμε τις δυσκολίες και να προχωρήσουμε κατά κύματα. «Τότε ολόκληρος ο κόσμος θα ανήκει στους λαούς. Τα τέρατα κάθε είδους θα σαρωθούν».

«Να οργανώσουμε το λαό»

Στις 30 Σεπτέμβρη του 1949 ο Μάο Τσετούνγκ, εκπροσωπώντας την Πολιτική Συμβουλευτική Συνδιάσκεψη του Κινέζικου λαού δήλωνε:

«Συμπατριώτες, κηρύχτηκε η ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και ο κινέζικος λαός έχει τώρα τη δική του κεντρική κυβέρνηση. Σύμφωνα με το κοινό πρόγραμμα, η κυβέρνηση θα εφαρμόσει τη δημοκρατική διχτατορία του λαού σ’ όλο το μήκος και το πλάτος της Κίνας ... Θα οδηγήσει το λαό ολόκληρης της χώρας να ξεπεράσει όλες τις δυσκολίες και να αναλάβει μια πλατιάς κλίμακας οικοδόμηση στο οικονομικό και πολιτιστικό πεδίο, έτσι ώστε να εξαλειφθεί η φτώχεια και η αμάθεια, που κληρονομήθηκαν από την παλιά Κίνα και να βελτιωθεί βαθμιαία το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο του λαού. Θα προστατέψει τα συμφέροντα του λαού και θα τσακίσει όλες τις συνομωσίες των αντεπαναστατών. Θα ενισχύσει το λαϊκό στρατό ... και θα αντιταχθεί στην επίθεση κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας...

Συμπατριώτες, θα πρέπει να οργανωθούμε καλύτερα. Θα πρέπει να οργανώσουμε την τεράστια πλειοψηφία του κινέζικου λαού σε πολιτικές, στρατιωτικές, οικονομικές πολιτιστικές και άλλες οργανώσεις και να βάλουμε τέλος στην κατάσταση αποδιοργάνωσης που χαρακτήριζε την παλιά Κίνα, έτσι ώστε η μεγάλη συλλογική δύναμη των μαζών να διοχετευτεί ταυτόχρονα στην υποστήριξη της Λαϊκής Κυβέρνησης και του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και στην οικοδόμηση μιας νέας Κίνας, ανεξάρτητης, δημοκρατικής, ειρηνικής, ενωμένης, ευτυχισμένης και ισχυρής».

Από την εφημερίδα «Αριστερά!» φ.130 (4/10/2003)

Πάμπλο Νερούντα

Σαν σήμερα το 1973 πεθαίνει ο Χιλιανός ποιητής Πάμπλο Νερούντα.

“Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει. Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι " αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια , που μετατρέπουν ένα χασμουρητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα. Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές. Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, όποιος δεν ακούει μουσική, όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του. Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον έρωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή. Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει. Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις, όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής. Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας”

Πάμπλο Νερούντα ( Μετάφραση από Ιταλική δημοσίευση : Βασίλη Χατζηγιάννη )